و تا نوروز هست، زندگی باید کرد.
هر سال برسم پیشواز نوروز، سخنی را با خوانندهگان این دفتر به قلم آورده و ضمن تبریک فرا رسیدن روز نو، آرزوی سالی خوش و پیروز را برای همه پارسی زبانان و بویژه هم میهنان شریف و نجیب و با اصالت ایرانیم از درگاه ایزد پاک خواستار شده و آزادی مام وطن را در لحظه تحویل سال آرزو کردهام.
اما سالی که گذشت، بیش از تمامی سالهای اشغال سرزمین مادریمان، بر مردم شریف ایران ستم و ظلم رفته و بیگانگان دد صفت ماسک ها را کنده و بی پروا با این ملت بیپناه آنچنان ستمگری را در جلو چشم مردم دنیا روا داشته و دارند که دشمنان رقیقتر دلشان بحال این مردم برشته گشته است. و ما سکوت مردم دنیا را دیدیم و تماشاکردنشان را شنیدیم. و با این احساس روزها را گذراندیم، که گوئی همه دنیا ۴۷ سال است با ما پدر کشتگی دارد و بجبران زندگی مادی و معنوی که از ما کنده است، تا توانسته، بر پدال دشمنی فشار آورده و تا آنجا پیش رفته که تخت گاز طی طریق ظلم کرده است.
اما چرا؟
چرا تمامی «مردم کهن که ریشه هایشان تا مرکز زمین پیش رفته» دچار درد و بلا و ظلم و ستمند؟ و برعکس هرچه «علف هرز بی ریشه چند روزه» است، درحال بالا خزیدن از درختان است؟ کدامین معادله در کائنات از توازن خارج گشته، کدامین حسابرسی برهم خورده که آب زلال تا حد ناشناخته گی با لجنزار درآمیخته است؟ چگونه میشود اینهمه ظلم و پستی را دید و تحمل کرد؟ ملت ایران به کدامین گناه از تخت شکنجه گاه پایین آورده نمیشوند؟ مردم سوریه، لیبی، یمن، کنگو به چه جرمی از روی زمین حذف شدند؟
و امروز با چه زبانی میشود به مردم کهن و صاحب نوروز، فرا رسیدن روز نو را تبریک گفت؟ اینها و پرسشهای زیادی از این دست، سردرد تمامی کسانی است که انسانی می اندیشند. ولی این انسانهای شریف میبایستی یک مطلب را همیشه بیاد داشته باشند:«آنچه که در جهنم زمینی جریان دارد، باید همانجا مانند همیشه بماند» چراکه تا نقل وگل و سبزه در میان سفره است، تا جام ها از می عشق پر است، تا با نوروز هر ساله سر کوچه در یک لحظه مشخص قرار داریم،
ای دریغ از ما اگر کامی نگیریم از بهار
ای دریغ از تو اگر چون گُل نرقصی با نسیم
ای دریغ از من اگر مستم نسازد آفتاب
و سخن آخر اینکه،
گر نکوبی شیشۀ غم را به سنگ
هفترنگش میشود هفتاد رنگ.
نوروز بر من، بر تو، بر ما، بر شما و بر آنها هم پیروز و شاد و فرخنده باد.
سرنای نوروزی
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر