نو بهار امد و شد موسم شیدایـی ما
ما و جام می مـا و سـر سودایی مـا
در چنین فصل که شوید رخ گل ابر بهـار
ساقی از باده بـشو دفتر دانایی ما
خیز ای دل چمن امروز تمـاشا دارد
که به گلگشت شد آن سرو تماشایی ما
نرود از سر زلف تو به جایی که نـدید
خوشتر از زلف تو جایی دل هر جایی ما
اندر این شهر بتی نیست به زیبایی تو
غم ندارم که کسی نیست به رسوایی ما
ای که با اهل هوس انجمنی ساخـته ای
رحمت آور بـه وفاداری و تنهایی ما
دگر از گوشه ی چشمی نکند یاد عماد
که ندارد مه ما شک به شکـیـبـایـی ما.
عماد خراسانی
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر