من آن ساكن شهر رسوائیم
كه از شور بختی، تماشائیم
فقیر سر كوی آشفتگی
اسیر دل و عشق و شیدائیم
ز كم سوئیم خلق باور كنند
كه فانوس شبهای تنهائیم
چه نیرنگها دیدم از رنگها
همین بود محصول بینائیم
نه دلبسته راحت، نه وارسته شاد
بحیرت از این چرخ مینائیم
چه سودی مرا ز اشك حسرت چو شمع ؟
كه محكوم این محفل آرائیم
الهی بمحبوب خویشم رسان
ز كف رفته دیگر توانائیم.
رحیم معینی کرمانشاهی
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر