تحمل کردن و تحمل نکردن، مسئله اینست

بدبختی این حسن را دارد که ما را آدم شناس می‌کند.



در عصر یخبندان بسیاری از حیوانات یخ زدند و مردند.
می گویند خارپشتها وخامت اوضاع رادریافتند تصمیم گرفتند دورهم جمع شوند و بدین ترتیب همدیگررا حفظ کنند.
وقتی نزدیکتر به هم بودند گرمتر میشدند ولی خارهایشان یکدیگررا زخمی میکرد.
بخاطرهمین تصمیم گرفتند ازهم دور شوند ولی از سرما یخ زده میمردند.
ازاینرو مجبور بودند یا خارهای دوستان را تحمل کنند، یا نسلشان منقرض شود.
پس دریافتند که بهتر است باز گردند و گردهم آیند و آموختند که:
با زخمهای کوچکی که همزیستی با کسان بسیار نزدیک بوجود میآورد زندگی کنند، چون گرمای وجود دیگری مهمتراست.
و این چنین توانستند زنده بمانند!
بهترین رابطه این نیست که اشخاص بی عیب و نقص را گردهم میآورد و آنان را تحسین نماید.
بلکه آن است که هر فرد بیاموزد با معایبها و خوبیهای دیگران کنارآید!