آنجا که توئی غم نبود رنج و بلا هم
مستی نبود دل نبود شور و نوا هم
اینجا که منم حسرت از اندازه فزون است
خود دانی و من دانم و این خلق خدا هم
آنجا که توئی یک دل دیوانه نبینی
تا گرید و گریاند از آن گریه تو را هم
اینجا که منم عشق به سرحد کمال ست
صبر است و سلوک ست و سکوت ست و رضا هم
آنجا که توئی باغی اگر هست ندارد
مرغی چو من آشفته و افسانه سرا هم
اینجا که منم جای تو خالی ست به هر جمع
غم سوخت دل جمله یاران و مرا هم
آنجا که توئی جمله سرِ شور و نشاطند
شه زاده و شه باده به دستند و گدا هم
اینجا که منم بس که دوروئی و دورنگی ست
گریند به بدبختی خود اهل ریا هم.
معینی کرمانشاهی
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر