میان من و آفتاب حایل نشو

یکی‌ از وزرا پیش ذوالنون پارسی رفت و چاره‌ای خواست و گفت: که روز و شب به خدمت سلپات مشغولم و به لطفش امیدوار و از خشمش ترسان.
ذوالنون گریست و گفت: اگر من خدا را آنچنان که تو سلپات را میپرستی، میپرستیدم، از جمله رستگاران بودم.
گر‌ نه امید و بیم و راحت و رنج
پای درویش بر فلک بودی ( درویش آزاده و فارغ از تعلقات دنیوی، جایگاهی‌ در فلک دارد)
ور وزیر از خدا بترسیدی
همچنان کز ملک، ملک بودی ( اگر وزیر همانقدر که از ملک ( پادشاه) می‌ترسید از خدا می‌ترسید، به مقام ملک ( فرشته) می‌رسید. بر طبق عقیده سوفیان، انسان وقتی‌ به مرحله کامل انسانی‌ برسد، بشکل ملک در خواهد آمد.
گلستان سعدی، باب اول ، حکایت ۲۹

ذوالنون پارسی از دانشمندان امپراتوری سامانی است که به بابا طاهر عریان معروف است و دو قرن و نیم پس از دوران امپراتوری ساسانی میزیسته است. او از موسسان مکتب فلسفی‌ هیچ در هیچ بوده است.
این حکایت مرا یاد مداحین و نوکران حقیر خامنه‌ای می‌‌اندازد که روز و شب به خدمت این پیر خرفت مشغولند، زیرا که به لطف او و رسیدن به لفت و لیسی‌ امیدوارند و از خشمش می‌ترسند، چرا که میدانند اگر مورد خشم او واقع شوند دیگر نوکران ترتیب آنها را خواهند داد.( این پادوها اگر اتفاق میکردند، و دوره هم جمع میشدند و اتحاد میکردند و هر چه دستور می‌گرفتند انجام نمیدادند، میتوانستند بجای نوکری، آقایی کنند، منتها وقتی‌ عقل نباشد، جون در عذاب و تن‌ در خدمت و نوکری ایست.)