میشود از یک سخن، بهر شکلی استفاده کرد در حالیکه حقیقت سخن چیز دیگری است.
نیچه میگوید، بسراغ زن میروی تازیانه ات را فراموش نکن!
در اروپا در قرن نوزده و اوایل قرن بیست، شبیه نجیب زادگان پارسی بودن یک افتخار بود. پس داشتن کلاه و عصا و اسپ اصیل و نشان دادن آنها برای نمایش موقعیت و طبقه اجتماعی شخص، و بطور کلی وابستگی فرد به طبقه بورژوازی و اشرافیون از واجبات بود و از آنجائیکه یا اسپ ندشتند و یا نمیشد اسپ خود را همیشه همراه داشت، گاهگاهی سمبل و نمودار آن، یعنی تازیان را بدست میگرفتند و این جمله که بسراغ زن میروی تازیانه ات را فراموش نکن، یعنی موقعیت خودت را بعنوان یک آدم صاحب جاه و مقام بنمایش بگذارتا شاید بتوانی، زن را تحت تاثیر قرار بدهی.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر