خانه همیشه انجائیست که آدمی کودکی خود را میگذراند

کاری از آلساندرا سانگینت.

جنیس جاپلین

جنیس جاپلین و کلوب۲۷



جنیس جاپلین (۱۹ ژانویه ۱۹۴۳–۴ اکتبر ۱۹۷۰) خواننده و آهنگساز آمریکائی بود. او که از اسطوره‌های موسیقی راک بشمار میرود در ۴ اکتبر ۱۹۷۰ بر اثر مصرف بیش از اندازه هروئین درگذشت.
وجه تمایز جنیس با دیگر بزرگان راک دههٔ شصت را صدای منحصربفرد و خش‌دار او و نوع موسیقیش که تلفیقی نوین از راک و بلوز بود میدانند. اسطورهٔ جنیس علاوه بر موسیقی در زمینه سبک زندگی هم، نسلی از دختران جوان آمریکا را تحت تأثیر خود قرار داد. نسلی که در دوران راز و رمز زنانه بخانه‌داری تشویق میشد، الگوی متفاوتی را جلوی چشم خود میدید که نویدبخش امکان انتخاب‌هائی متفاوت و مبتنی بر استقلال زنانه برای رسیدن بموفقیت بود.
او بهمراه جیم موریسون و جیمی هندریکس بدلیل حرف جی، ابتدای نام کوچک و مرگ نسبتاً مشابه‌شان (مرتبط با مواد مخدر و روانگردان)، هر سه حدود ۲۷ سالگی و در بازه‌ای تنها چند ماهه مابین سپتامبر ۱۹۷۰ تا ژوئیه ۱۹۷۱، سه‌گانهٔ تراژیک و افسانه‌ای «تری جِیز»(سه جیم) موسیقی راک دهه ۱۹۶۰ را تشکیل داده‌اند. به علاوه این سه بهمراه برایان جونز و کرت کوبین و ایمی واینهاوس «کلوب ۲۷» را تشکیل میدهند.
مجله رولینگ استون در سال ۲۰۰۴ و در رده‌بندی ۱۰۰ هنرمند برتر تمامی دوران، جنیس جاپلین را در رتبه ۲۸ قرار داد.
کلوب ۲۷ که همچنین با نام « کلوب ۲۷ جاویدان» نیز شناخته میشود، گروهی مشتمل بر پنج ستاره راک است که بدلیل مرگهای غیرعادیشان در حدود سن ۲۷ سالگی چنین نامی برای آنها عنوان شد. البته ابتدا این کلوب شامل چهار تن میشد. یعنی به ترتیب سال، برایان جونز، جیمی هندریکس، جنیس جاپلین و جیم موریسون. تواتر غیرمعمول این مرگها بحدی بود که سه تن از این جمع که مرگشان در بازه‌ای بمراتب کوتاه‌تر (۱۰ ماه) رخ داد، یعنی هندریکس، جنیس جاپلین و جیم موریسون به همراه هم تری جِیز (سه جیم) اسطوره‌ای و تراژیک راک دهه ۱۹۶۰ لقب گرفتند.
نکته جالب تفاوت دقیقاً دو سال بین زمان مرگ برایان جونز و جیم موریسون (۳ ژوئیه به ترتیب سالهای ۱۹۶۹ و ۱۹۷۱) است. بعدها با خودکشی جنجال برانگیز کرت کوبین در ۲۷ سالگی او نیز به اعضای این کلوب اضافه شد. گفته میشود کرت کوبین تنها بدلیل پیوستن به این کلوب در سن ۲۷ سالگی خودکشی کرده است.
امی واینهاوس خواننده و ترانه سرای انگلیسی نیز در سن ۲۷ سالگی درگذشت و به این باشگاه پیوست.

زیبائیهای شگفت انگیز قاره آسیا تمامی ندارد

کاری از هنرمند چینی‌ یانگ یونگ لیانگ



هنرمند چینی‌ «یانگ یونگ لیانگ» نابودی طبیعت بینظیر کشورش را توسط تکنولوژی مسخره و تقلیدی و کپی شده از غرب توسط تصاویر دیجیتالی سیاه و سپید بچالش کشانده و مجموعه تصاویر خود را «روز قیامت» مینامد.

مختو کجا گذاشتی

کاری از فرانچسکو برونوتی.




حذف سر از تصاویر، بظاهر کار تازه و عجیبی‌ نیست که عکاس و طراح ایتالیائی فرانچسکو برونتی آنرا انجام داده است . ولی‌ در این مجموعه از عکس ها، حقیقتی پنهان و فوق‌العاده از چگونه روزگار آدمها نهفته است. و این پرسش که آیا اکثر مردمی که کره زمین را اشغال کرده اند، واقعا بی‌ مخ نیستند؟ و زمانی‌ که از خانه بیرون میروند، سر خود را در صندوق خانه سابق و گنجه و کمد جا نمیگذارند؟ بهرحال رفتار و گفتارشان که بی‌ مخ بودن آنان را توجیه و اثبات می‌کند.

کاری از استفن کتل

مجسم سازی با ورقه‌های نازک سنگی‌، کاری از هنرمند هندی، استفن کتل.

حمیرا

حمیرا خواننده محبوب ایران با صدائی جادوئی.



حمیرا یکی‌ از خوانندگان بینظیر میهنمان است که با تار‌های صوتی و حنجره‌ای بسیار قوی، و صدایی کمیاب که هر ۲۰۰ سال شاید یکی‌ با این کیفیت صدا متولد شود، در عین حال با امواج مخملی و آرامش بخش، دلنشین و دل‌انگیز که مانند امواج دریا خیال برانگیز است، سالهاست بی‌ ادعا و متین برای ایرانیها میخواند، و آنچنان عزیز و ارزشمندست که آدمی‌ دمادم در این نگرانیست که مبادا گوشه چشمی به او بخورد.
از کودکی با صدای حمیرا که از ضبط صوت پدرم بگوش می‌رسید با موسیقی ایرانی‌ آشنا شدم، موسیقی دلنشین ایرانی‌ را با صدای او بدیگران معرفی‌ کردم، در غم و اندوه و شادی و نشاط با صدای او لحظه‌ها را طی‌ کردم، با صدای او آرمیدم، خوردم، رقصیدم، گریستم، خواندم و خاطرات را ثبت کردم. و این حکایت تنها من نیست، حکایت ملتیست که حمیرا را از صمیم قلب میستاید و دوست دارد.
بااین چند خط ناچیز ولی‌ با تمام وجود از این بانوی ارزشمند، هنرمند و بسیار زیبای ایران، بخاطر بودنش و هنرش و آنچه که برای ملت ایران انجام داده، سپاسگزارم و از او قدردانی‌ میکنم.
مجموعه کامل برنامه های گلهای رنگارنگ با صدای بانو حمیرا
پروانه امیرافشاری که بیشتر با نام هنری حمیرا شناخته می‌شود، خواننده سرشناس زن ایرانی است. وی در زمینه موسیقی تلفیقی و موسیقی سنتی فعالیت دارد. صدای او از دسته صداهای سوپرانو با گسترهٔ شش دانگ می‌باشد.
پروانه امیرافشاری در سال ۱۳۲۳ در شهر تهران بدنیا آمد. وی از خانوادهٔ بانفوذ و سرشناس امیرافشاری است. پدر حمیرا مالک ۱۵۰ قریه و روستا در منطقهٔ شمال غرب ایران بود. از همان دوران کودکی حمیرا، خانهٔ آنها به افتخار افراد بانفوذ حکومتی، شاهد مراسم بزرگ با حضور هنرمندان نامیِ آن زمان، مانند قمرالملوک وزیری، روح‌انگیز، بنان، ملوک ضرابی و بسیاری دیگر بود که همین انگیزهٔ اولیهٔ دختر خانواده برای روی آوردن به آواز شد. حمیرا، بدور از چشم پدر و با تشویق همسر روشن‌فکر و تازه از آلمان بازگشتهٔ خود، با نام‌نویسی در آزمون صدا در شورای رادیوی آن زمان، باعث حیرت و تحسین اعضای شورا شد و پس از آن تحت آموزش علی تجویدی و ملوک ضرابی قرار گرفت. وی دو سال بعد در ۱۸سالگی به یک خوانندهٔ تمام‌عیار تبدیل شد.
صدای حمیراسوپرانو است. او، شش دانگ کامل صدا را داراست. صدای ایشان قابلیت از ابتدا تا اوج را دارد که از کمیاب‌ترین نوع صداها می‌‌باشد. تحریرهای آوازی وی کاملاً واضح و زیبا و پر قدرت ادا می‌شود. با تکیه بر نظر اساتید فن، حمیرا توانست با ارائهٔ اثری به نام «صبرم عطا کن»، سبک تازه‌ای را در موسیقی سنتی ایران در موسیقی کلاسیکِ دههٔ ۴۰ خورشیدی پایه‌گذاری کند و طراوت و تازگی بیشتری بموسیقی سنتی ایران ببخشد.
در همان سن آوازی را در دستگاه سه‌گاه با آهنگسازی علی تجویدی و شعری از بیژن ترقی به نام «صبرم عطا کن» را اجرا کرد که در کتاب ترانه‌های ماندگار این اثر به ثبت رسیده است. وی به علت مخالفت پدر با نام مستعار حمیرا فعالیت خود را آغاز کرد اما پدرش صدای دختر خود را می‌شناسد و چون آوازه‌خوان بودن دخترش را دور از شان خانوادگی خود می‌بیند، همه صفحات موجود در بازار تهران را خریداری کرده و در خانه خود انبار می‌کند. وهمین علت باعث کمیابی صفحات صدای حمیرا در آن زمان می‌شود.
بعد یک سال درطی یک سفر اروپایی که برای پدر حمیرا پیش می‌آید حمیرا که از حمایت مادر خود برخوردار بود به کار خود ادامه می‌دهد. دومین اثر مشترک حمیرا، تجویدی و ترقی ترانه‌ای به نام «سرگردان» در گوشهٔ موالیان از گوشه‌های مهجور دستگاه همایون است. «پشیمانم» بعداً ساخته شد که به‌دلیل مدولاسیون زیبایی که از همایون به سه‌گاه تغییر مقام می‌دهد و بازمی‌گردد باعث تحول عظیمی در موسیقی سنتی ایرانی می‌شود. منبع پدر وی با آگاهی از اثر جدید دختر خود وی را از خانه طرد و از ارث محروم می‌کند. بعد از آن وی مدتی را در خانه پسرعمویش که همسر وی هما میرافشار ترانه سرای معروف بود به سر برد تا آنکه با استاد پرویز یاحقی ازدواج می‌کند.

کاری از روبرتو فنری

مجسم سازی با سیم کاری از روبرتو فنری.

کار دست از شینا لیام

هنرمند اهل مالزی
لیام یو شین متولد ۷ می ۱۹۹۱ که بطور حرفه ای با نام شینا نیز شناخته می شود، یک مدل مد و هنرمند گلدوزی اهل مالزی است که بیشتر بخاطر برنده شدن در فصل دوم مدل برتر آسیا شناخته می شود. او همچنین هنرمندی است که بیشتر بخاطر گلدوزی های فیگورهای زنانه با نوارهای گشاد که از بوم بیرون می آیند شناخته می شود.

نقطه موهوم که از خردی نمیآید بچشم

چیدمان کاری از کارسن دویس براون.

خیابانهای یونان

نگاهی کوتاه به خیابان‌های یونان، کاری از کللیپی اگگلو

رضای خدا کیلوئی چند

کاری از رایان هشکا.



گویند تهی دستی‌ نزد هندوانه فروشی رفت و گفت هندوانه‌ای برای رضای خدا بمن بده که تنگ دستم و چیزی ندارم.
هندوانه فروش درمیان هندوانه‌ها گشتی زد و هندوانه خراب و بدرد نخوری را بمرد داد.
مرد نگاهی به هندوانه کرد و دید که بدرد خوردن نمیخورد! مقدار پولی که همراه داشت به هندوانه فروش داد و گفت به اندازه پولم بمن هندوانه‌ای بده.
هندوانه فروش هندوانه خیلی خوبی را وزن کرد و بمرد داد.
مرد هر دو هندوانه را رو به آسمان کرد و گفت: خداوندا برو پولدار شو! رضای تو این هندوانه خراب است و این هندوانه خوب بخاطر پول!

کاری از وانا بولز

بر سبزه نشین و خوش بزی روزی چند، زان پیش که سبزه بردمد از خاکت

کاری از فرانک هاوارد

یک کپی از سفینه فیلم جنگ ستارگان مرگ ستاره ها، از بامبو کاری از فرانک هاوارد.







فرانک هاوارد

عاقبت یکروز میگریزی از فسون دیده تردید

کاری از هنرمندان دنیا از جمله آرچان نایر.

کاری از دیوید آلوارز

طراحی سبک تخیلی، کاری از دیوید آلوارز

کاری از سارا لندت

نقاشی بر روی جعبه‌های دارو کاری از هنرمند اسپانیایی سارا لندت

کاری از پرستو فروهر

کاری از خانم پرستو فروهر، خطاط و هنرمند کشورمان که در حال حاضر در آلمان زندگی می کند

کاری ازفیلیپ هاس

مجسمه‌سازی با الهام از گیاهان و میوه‌ها کاری از فیلیپ هاس



در موزه هنر نلسون اتکینز در کانزاس سیتی آمریکا، مجسمه‌های بزرگی‌ ساخت آقای فیلیپ هاس، سناریو نویس، فیلمساز و پیکر تراش امریکای، نصب شده است.
این مجسمه‌ها از روی آثار ژزپه آرچیمبولدو (زادهٔ ۱۵۲۷ درگذشتهٔ ۱۵۹۳) نقاش قرن ۱۷-۱۶ میلادی و که همزمان با دوران حکومت جهان شمول امپراتوری صفوی میزیسته، امپراتوری که شاهکار‌های هنری، نقاشی، پیکر تراشی، معماری و موسیقی در آن در جهان یگانه بود و در آن زمان شاهکار‌های هنری که در ایران بود در هیچ کجای دنیا دیده نمی‌شد و بجز ایران کلا هنرمندی در جهان وجود نداشت که بتواند همپای هنرمندان ایرانی‌ هنری نشان دهد و بهمین دلیل هم حتی مایکل آنژلو را ایرانی‌ میدانند ساخته شده است.
میفرمایند ایتالیایی است ولی‌ در مورد ملیت او تردید وجود دارد. ژزپه بیشتر برای آفرینش تک‌چهره‌های ذهنی تماماً ساخته شده از ترکیب اشیایی مانند میوه‌ها، سبزیجات، گل‌ها، جانوران و کتاب‌ها، شناخته می‌شود. نقاشی‌های او در سدهٔ ۲۰ میلادی توسط سالوادور دالی و نقاشان سورئالیست دیگر ستوده شدند. آرچیمبولدو نقاشی از این اشیاء را به گونه‌ای روی بوم ترتیب می‌داد که کل مجموعه از اشیاء یک سوژه پرتره قابل تشخیص باشد.
ژزپه آرچیمبولدو که گفته میشود از امپراتوری صفوی به ایتالیا دعوت شده است، عاشق کشیدن پرتره بود، اما پرتره‌های معمولی نمی‌کشید، کار او قرار دادن انواع و اقسام سبزیجات و میوه‌ها و حیوانات کنار هم و درآوردن صورتهای انسانی از میان آنها بود. او صورت «فلورا» الههٔ گل را با ترکیبی از گلهای مختلف با کنار هم قرار دادن آنها نقاشی کرده که این نقاشی به سال ۱۵۹۱ برمی‌گرددکه این اثر اکنون در یک مجموعهٔ خصوصی در پاریس است. او چهار فصل را بین نقاشیهایش دارد. به این صورت که هر فصل با زیبایی‌ها و میوه‌هایش در صورت ۴ انسان گنجانده شده‌اند. تابلو ی زمین آرچیمبلدو که در سال ۱۵۷۰ روی چوب نقاشی شده؛ تصویر یک انسان است که اجزای صورتش را حیوانات تشکیل می‌دهند. نقاشی دیگر او روی چوب که در سال ۱۵۹۰ با رنگ روغن کشیده شدهاست؛ تلفیقی استاز تمامی میوه‌ها، که با کنار هم قرار گرفتن صورت یگ انسان را ساخته‌اند، این اثر نصیب موزه‌ای در سوئد شد. تابستان ۲۰۰۸ در موزهٔ لوکزامبورگ نمایشگاهی برپا شد که حدود ۱۰۰ تا از تابلوهای این نقاش را در آن جمع کرده بودند.

کاری از ماسایوشی

اشکال زیبا و ماهرانه که با کمک بادکنک و انگشتان خلاق ماسایوشی ماتسوموتو هنرمند ژاپنی ساخته شده تماشایی و دیدنی است

عکسها از آنتوان بری

تماشاگر باید در برابر وقایع نمایش و حتی شیوه نمایش، توانایی اندیشیدن داشته باشد.