احمق است آنکه ما و حق گوید

عارفی کو بُود ز آل عبا
خواه گو خرقه پوش و خواه قبا

جان معنی طلب نه صورت تن
تن بیجان چه میکند دانا

باده می نوش و جام را می بین
تا تن و جان تو بود زیبا

گرچه حق ظاهر است کی بیند
دیدهٔ دردمند نابینا

احمق است آنکه ما و حق گوید
مرد عاشق نگوید این حاشا

یک وجود است و صد هزار صفت
به وجود است این دوئی یکتا

می وحدت ز جام کثرت نوش
نیک دریاب این سخن جانا

ما و کعبه حکایتی است غریب
رند سرمست و جنت المأوا

بر در دیر تکیه گاه من است
گر مرا طالبی بیا آنجا

قطره و بحر و موج و جو آبند
هر چه خواهی بجو ولی از ما

نعمت الله را بدست آور
با خدا باش با خدا خدا.

شاه نعمت‌الله ولی

در دیدهٔ ما بیند چشمی که بحق بیناست

هر ذره که می بینی خورشیدی دراو پیداست
در دیدهٔ ما بیند چشمی که بحق بیناست

گر شخص نمی بینی درسایه نگر باری
همسایهٔ او مائیم این سایه ازو پیداست

تا صورت خود بیند درآینهٔ معنی
معنی همه عالم درصورت او پیداست

ما در طلبش هرسو چون دیده همی گردیم
ما طالب و او مطلوب وین طرفه که او با ماست

موجیم در این دریا مائیم حجاب ما
چون موج نشست ازپا مائی زمیان برخاست

هر بنده که میبینی دریاب که سلطانیست
هر قطره زجود او چون درنگری دریاست
::::::::::::::
::::::::::::::
گفتار خوشم بشنو کز ذوق همی گویم
گر بنده ز خود گوید سید بخدا گویاست.

شاه نعمت‌الله ولی