اگر در برابر هر بی‌عدالتی از خشم به لرزه میافتی, بدانکه یکی از رفقای منی

روز جهانی‌ کارگر بر تمامی رفقا گرامی‌ و شاد باد

ای شده شیفتهٔ گیتی و دورانش
دهر دریاست، بیندیش ز طوفانش
نفس دیویست فریبنده از او بگریز
سر بتدبیر بپیچ از خط فرمانش
حلهٔ دل نشود اطلس و دیبایش
یارهٔ جان نشود لل و مرجانش
نامهٔ دیو تباهیست همان بهتر
که نه این نامه بخوانیم و نه عنوانش
گفتگوهاست بهر کوی ز تاراجش
داستانهاست بهر گوشه ز دستانش
مخور ای یار نه لوزینه ونه شهدش
مخر ایدوست نه کرباس ونه کتانش
نه یکی حرف متینی است در اسنادش
نه یکی سنگ درستی است بمیزانش
رنگها کرده در این خم کف رنگینش
خنده‌ها کرده بمردم لب خندانش

روز جهانی‌ کارگر بر تمامی رفقا گرامی‌ و شاد باد.

هر چند سالی‌ یک بار گرامی‌ داشت روز "این" و روز "آن" را بیشتر برای فراموشکاران و کسانی‌ که سالی‌ یک بار یاد مطلبی می‌افتند ساخته اند، و نه ما که هر روز به یاد عزیزانمان، پدر و مادرمان هستیم، هر روز یاد قهرمانان، دانشمندان، بزرگان، نویسندگان، هنرمندان، شعرا و تمامی کسانی‌ که در جهت پیشرفت فکری و معنوی و مادی زندگی‌ ما نقش داشته و به همین دلیل هم بر گردن ما حقی‌ را بسته‌اند، هستیم و با سخنی، قلمی و قدمی‌، تلاش داریم که یاد آنان را زنده نگاه داریم. برای ما که همه روز‌های سال در این اندیشه ایم که چگونه وقتی‌ به خلوت می‌رویم بر روی خود لبخند بزنیم، و برای ما کارگران و زحمت کشان که هر روز روزمان است، برای ما یک روز در سال یاد این و آن را جشن گرفتن، و گرامی‌ داشتند تقریبا بی‌ معنی‌ است.