به گلگشت جنان گل میفرستمت
به رضوان شاخ سنبل میفرستمت
به هندوستان فضل و خلر علم
می موز و قرنفل میفرستمت
حدیث خوش به قمری میسرایم
سرود خوش به بلبل میفرستمت
به قابوس و به صابی از رعونت
خط و شعر و ترسل میفرستمت
ز خودبینی و رعنایی و شوخی است
که جزوی را سوی کل میفرستمت
به جلفای صفاهان از سر جهل
شراب صافی و مل میفرستمت
به تبت مشک اذفر میگشایم
به ماچین تار کاکل میفرستمت.
ملک الشعرای بهار
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر