یک صندلی برای نشستن کنار تو

از روز دستبرد به باغ و بهار تو
دارم غنیمت از تو گلی یادگار تو
تقویم را معطّل پاییز کرده است
در من مرور باغ همیشه بهار تو
از باغ رد شدی که کشد سرمه تا ابد
بر چشمهای میشی نرگس غبار تو
فرهاد کو که کوه به شیرین رها کند
از یک نگاه کردن شوریده وار تو
کم کم بسنگ سرد سیه میشود بدل
خورشید هم نچرخد اگر در مدار تو
چشمی به تخت و پخت ندارم
مرا بس است
یک صندلی برای نشستن کنار تو.
حسین منزوی