سنگی اندر گِلشان بود همان شد دلشان

مردم از حسرت آهو روشان و رمشان
من ندانم به چه تدبیر بدام آرمشان
نیکرویان جهان را چو سرشتند ز گِل
سنگی اندر گِلشان بود همان شد دلشان!
 شاطر عباس صبوحی