من دراین تاریکی
فکر یک بره روشن هستم
که بیاید علف خستگیم را بچرد
من دراین تاریکی
امتداد تر بازوهایم را
زیر بارانی می بینم
که دعاهای نخستین بشر را ترکر
من در این تاریکی
درگشودم به چمنهای قدیم
به طلایی هائی که بدیوار اساتیر تماشا کردیم
من در این تاریکی
ریشه ها را دیدم
و برای بته نورس مرگ آب را معنی کردم.
سهراب سپهری
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر