بر دستهایمان
بالای تخت به دیوار
بر میادین شهر
حتی بر دکمه های جلیقه
زنجیر بسته ایم و یک ساعت
بی آنکه قبله نمایی بدست بگیریم
در موج تاب آئینه راندیم
و، واماندیم
زندان چه هست؟
جز انسان درون خود
راستی که هیچ زندانی بکوچکی مغز نیست
آری
ما همه زندانیان خویشتنیم.
نصرت رحمانی
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر