در غم مردم بیگناه برازجان سینههایمان شرحه شرحه است
من حسینم
پناهیم
خودمو میبینم
خودمو میشنُفَم
خودمو فکر میکنم
تا هستم جهان ارثیه بابامه
سلاماش، همه عشقاش، همه درداش، تنهاییاش
وقتی هم نبودم
مال شما
اگه دوست داری با من ببین
یا بذار باهات ببینم
با من بگو
یا بذار با تو بگم
سلامامونو، عشقامونو، دردامونو، تنهائیامنو.
زنده یاد، حسین پناهی
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر