از حسین پناهی.
در گهواره از گریه تاسه میرود
کودک کر و لالی که منم
هرآسان از حقایقی که چون باریکه ای از نور
از سطح پهن پیشانیم میگذرد
خواهران و برادران
نعمت اندوه و رنج را شکرگزار باشید
همیشه فاصله تان را با خوشبختی حفظ کنید
پنج یا شش ماه
خوشبختی جز رضایت نیست
به آشیانه با دست پر بر میگردد پرستوی مادر
گمشده در قندیلهای ایوان خانه ای که سالهاست
از یاد رفته است
خوشا بحالتان که میتوانید گریه کنید بخندید
همین است
برای زندگی بیهوده دنبال معنای دیگری نگردید
برای حفظ رضایت
نعمت انتظار و تلاش را شکرگزار باشید
پرستوهای مادر قادر بشکار بچه هاشان نیستند.
حسین پناهی
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر