نظر بروی تو هر بامداد نوروزیست

شب فراق تو هر شب که هست یلدائیست



مرا و یاد تو بگذار و کنج تنهائی
که هر که با تو بخلوت بود نه تنهائیست
به اختیار شکیبائی از تو نتوان بود
به اضطرار توان بود اگر شکیبائیست
نظر بروی تو هر بامداد نوروزیست
شب فراق تو هر شب که هست یلدائیست
خلاص بخش خدایا همه اسیران را
مگر کسی که اسیر کمند زیبائیست
قسمتی‌ از غزل استاد سخن، سعدی کبیر