سیزده بدر بر تمامی هم میهنان گرامیم شاد و پرخنده باد

سیزده بدر جشنی هزاران ساله ویژه ایران و ایرانیان کهن.


سیزده بدر روز شادی و پایکوبی، رقص و خنده، روز همنشینی با طبیعت، روزی که پایان جشن‌های نوروزی محسوب میشود، روز پیوستن با طبیعت و گرامی‌ داشت شروع افرینش دوباره، روزی که ایرانیان سند مالکیت زمین، دانش کهکشان شناسی‌، دانش فهم طبیعت، دانش زندگی‌ اجتماعی و شریک شدن در جشن و شادی، فرهنگ خوردن و آشامیدن، فرهنگ ازدواج و تشکیل خانواده، فرهنگ احترام به ناشناخته ها، فرهنگ جشن گرفتن، فرهنگ ساده زیستی‌ و پیوند با کره زمین و با طبیعت را به دنیا ارائه داده و دانش چگونگی‌ همزیستی‌ آدمی‌ را به مردم دنیا منتقل کردند.
خجسته روز ۱۳ فروردین و جشن ۱۳بدر بر ملت شریف ایران که قدمتی به درازای آفرینش آدم و حوا دارد، گرامی‌، فرخنده و شاد باد.


سرود ای ایران، آرش فولادوند

سیزده‌بدر شاد و شیرین و شنگول و شورانگیز

 

کمترین بهره‌ای که از روزسیزده‌بدر ایرانی‌ نصیب مردم دنیا شده، اینست که ایرانیان پیکنیک رفتن را به آنان یاد داده اند

می توان زیر فشار عده‌ای خر همچنان سبز ماند

آخرین پیک است این، ساغر نمی گوید دروغ
مادرش آمد ، صدای در نمی گوید دروغ

از شروع مدرسه بابا همینطور آب داد!
دسته گل هایی که شد پرپر نمی گوید دروغ

من نبودم بود او، من آمدم بابا نبود
بچه یعنی تخم جن!! مادر نمی گوید دروغ

بود اخراجت صحیح، آدم خطایت محرز است
هر چه باشد حضرت داور نمی گوید دروغ

خواب دیدم رفته‌ام مکه عنایت شد به من
بر سرم این فضله کفتر نمی گوید دروغ!

من نمی گویم خدا مرده است.. نیچه راست گفت..
مطمئن هستم ولی کافر نمی گوید دروغ

حال ما این روزها بد نیست اما می شود..
آتش در زیر خاکستر نمی گوید دروغ

گر میسر نیست حرف بد زدن از روبرو
می توان از پشت زد، خنجر نمی گوید دروغ

می توان زیر فشار عده‌ای خر همچنان
سبز ماند و سبز شد، شبدر نمی گوید دروغ

یا که عمری در کثافت غلت زد با اینهمه
حس خوبی داشت نیلوفر نمی گوید دروغ

تا ابد نتوان دهان خانه‌ها را گل گرفت
زیر سقف، این درز شرم آور نمی گوید دروغ

کار هر خر نیست شاخ انداختن، نه! واقعا ــ
کار هر خر نیست! گاو نر نمی گوید دورغ

هیچ چیزی در جهان مانند مردن راست نیست
بعد مرگش آدمی دیگر نمی گوید دروغ

بی‌گمان هر کس که باشد کارش از این ور درست
هیچ وقت اینقدر از آن ور نمی گوید دروغ!!

کی به خلوت می روند آن کار دیگر می کنند؟
حافظ! آدم بر سر منبر نمی گوید دروغ!

ما مسلمانیم و ایرانی، هزاران بار شکر!
یک تن‌ حتی در این کشور نمی گوید دروغ!

راست فرمودند الشعرو لسان الصادقین
هیچکس از شاعران بهتر نمی گوید دروغ!

رحيم رسولی

چمن، با سوسن و ريحــــان منقش ... نوروز پیروز

سپيـــــده‌دم، نسيمي روح پــــــــــرور
وزيــــــد و کـــــــــرد گيتي را معنبـــــــر

تـــو پنــــــداري زفـــــروردين و خــرداد
بـــــــه باغ و راغ، بُــــــد پيغـــــــام‌آور

برخسار و بتن، مشاطه کــــردار
عـروســـان چمـــن را بست زيــور

گرفت از پاي، بندِ سرو و شمشاد
سترد از چهره، گرد بيد و عرعر

ز گــــوهر ريزي ابر بهـــــــــار
بسيط خـــــاک شـــد پر لؤلؤ تــــر

مبـــــــارکبـاد گـــــويان، درفکندنـد
درختـــان را بــــه تارک، سبـــــــز چــــادر

نمــــــاند انـــدر چمن يک شــاخ کـــــان را
نپـــــــوشاندنـــد رنگين حُلــــــــه در بـــــر

زبس بشکفت گــــوناگـــــون شکوفــــــه
هــــوا گرديـــــد مشکيــــــن و معطـــــــر

بسي شـــــد، بر فــــراز شاخســـــاران
زمــــــرّد، همســـــــر ياقوتِ احمـــــــر

بتن پوشيد، گــل استبرق ســـــــرخ
بــــه بر بنهـــاد نـــــــرگس، افســـر زر

بهـــــاري‌لعبتان، آراستـــــــــه چهـــر
بــــــکـــردار پريــــــــرويان کشمــــر

چمن، با سوسن و ريحــــان منقش
زمين، چون صحف انگليون مصـــور

در اوج آسمان، خـورشيد رخشان
گهي پيــــدا و ديگــر گه مضمّــــر

فلک، از پست‌راييهــــا مبــــرا
جهـــــان زآلوده ‌کاريها مطهر....

پروين اعتصامي

گل صد برگ را بباید ساخت , فصل نوروز با نوای هزار

ماه یا جنتست یا رخسار
شهد یا شکرست یا گفتار

آهوان صید مردمند و دلم
صید آن آهوان مردمدار

کار ما با ستمگری افتاد
که بجز قصد ما ندارد کار

گل صد برگ را بباید ساخت
فصل نوروز با نوای هزار

پیش عشاق لطف باشد قهر
نزد مشتاق فخر باشد عار

دل بی مهر کی شود روشن
مرغ بی بال کی بود طیار

چه زند عقل با تطاول عشق
چکند صید در کمند سوار

مرغ وحشی اگر عقاب شود
نکند کرکسان چرخ شکار

کامت از دار می‌شود حاصل
گام برگیر و کام دل بردار

نامهٔ نانوشته بیش مخوان
قصهٔ ناشنوده پیش میار.

خواجوی کرمانی

بلبل خوش نغمه از نوروز می‌گوید سرود

راستی را در سپاهان خوش بود آواز رود
در میان باغ کاران یا کنار زنده رود

باده در ساغر فکن ساقی که من رفتم بباد
رود را بر ساز کن مطرب که دل دادم برود

جام لعل و جامهٔ نیلی سیه روئی بود
خیز و خم بنمای تا خمری کنم دلق کبود

گر تو ناوک می‌زنی دور افکنم درع و سپر
ور تو خنجر می‌کشی یکسو نهم خفتان و خود

شاهد بربط زن از عشاق می‌سازد نوا
بلبل خوش نغمه از نوروز می‌گوید سرود

در چنین موسم که گل فرش طرب گسترده است
جامهٔ جان مرا گوئی ز غم شد تار و پود

آن شه خوبان زبردست و گدایان زیردست
او چو کیخسرو بلند افتاده و پیران فرود

می‌برد جانم برمحراب ابرویش نماز
می‌فرستد چشم من بر خاک درگاهش درود

چون میان دجله خواجو را کجا بودی کنار
کز کنار او دمی خالی نیفتادی ز رود.

خواجوی کرمانی

بگوی نوبت نوروز و ساز عید بساز

مراد بین که به پیش مرید باز آمد
بشد چو جوهر فرد و فرید باز آمد

سعادتیست که آنکس که سعد اکبر ماست
بفال سعد برفت و سعید باز آمد

بعید نبود اگر جان ما شود قربان
چو یار ما ز دیاری بعید باز آمد

بگوی نوبت نوروز و ساز عید بساز
که رفت روزه و هنگام عید باز آمد

بگیر جامه و جامم بده که واعظ شهر
قدح گرفت و ز وعد وعید باز آمد

بیار باده که هر کو بشد ز راه سداد
بکوی میکده رفت و سدید باز آمد

فلک نگین سلیمان بدست آنکس داد
که از تتبع دیو مرید باز آمد

جهان مثال ارادت بنام آنکس خواند
که شد بملک مراد و مرید باز آمد

بجز مطاوعت و انقیاد سلطان نیست
عبادتی که بکار عبید باز آمد

کسیکه در صف عشق آمد و شهادت یافت
بشد بعزم غزا و شهید باز آمد

ز کوی محمدت انکس که خیمه بیرون زد
ذمیم رفت ولیکن حمید باز آمد

شد آشیانه وحدت مقام شهبازی
که از نشیمن کثرت وحید باز آمد

کسی که مرشد ارباب شوق شد خواجو
عبور کرد ز شد و رشید باز آمد.

خواجوی کرمانی

بر سرو و سمن لؤلؤ تر ریخته باران .... نوروز پیروز

خوش آنکه نشینیم میان گل و لاله
ماه و تو به کف شیشه و در دست پیاله

در طرف چمن ساقی دوران می عشرت
در ساغر گل کرده و پیمانهٔ لاله

بر سرو و سمن لؤلؤ تر ریخته باران
بر لاله و گل در و گهر بیخته ژاله

وز شوق رخ و قامت تو پیش گل و سرو
بلبل کند افغان به چمن فاخته ناله

ای دلبر گلچهره که مشاطهٔ صنعت
بالای گل از سنبل تر بسته کلاله

آهنگ چمن کن که به کف بهر تو دارد
گل ساغر و نرگس قدح و لاله پیاله

عید است و به عیدی چه شود گر بمن زار
یک بوسه کنی زان لب جان بخش حواله

گفتی چه بود کار تو هاتف همهٔ عمر
هر روز دعا گوی توام من همه ساله.

احمد حسینی متخلص به هاتف اصفهانی

خجسته نوروز پیروز بر همه فرخنده و شاد باد

ما ایرانی ها متمدن ترین مردم روی زمین هستیم, به جای اینکه مانند وحشی های عرب و ترک و غربی اسلحه و بمب دستمون بگیریم و جسم دشمنانمان را از هم بپاچیم, عکس از سفره هفت سین میگذریم تا جسم و روان بدخواهان ایران و ایرانی را له و لورده و مربا کنه ... بنازم این ملت را به درازای تاریخ پاینده و یگانه است.

نوروز اینجا نوروز آنجا نوروز همه جای دنیا ...... نوروزتان همواره پیروز و فرخنده و شاد باد

نوروز بر تمامی پاکان دنیا پیروز باد

برخیز که باد صبح نوروز, در باغچه می‌کند گل افشان

راز زنده بودن و زنده ماندن نوروز

نوروز بر تمامی هم میهنان شریف، گرامی‌ و نازنینم پیروز و فرخنده و خجسته باد

- تا زمانی که زمین بدور خورشید میچرخد، نوروز زنده است. چرا که نوروز ایرانیان یعنی زمانی که سال تحویل میگردد و سال زمانی نو میگردد که زمین یک دور کامل بدور خورشید گردیده باشد و درست زمانی که زمین گردش نوی دیگری را بدور خورشید آغاز میکند، سال نو ایرانی آغاز گردیده و تحویل میشود. و ایرانیان با برگزاری جشن و سرور و شادی و شادمانی و رقص و پایکوبی، پوشیدن لباس و رخت نو، با دادن هدیه و دید و بازدید، با خوردن شربت و شیرینی‌، 
برخورداری از این زندگی‌ دوباره را بدرگاه یزدان بزرگ و توانا سپاس گفته و بدین ترتیب در عمل نشان میدهند که آفرینش را گرامیداشته و ارج می‌نهند. (و چه کسی‌ از سپاسی بدین عظمت بدرگاه خدا غمگین و ناراحت میگردد؟ اهریمن و ابلیس همیشه رنجور!)

برخورداری از این دانش و علم و این آگاهی‌ یعنی خدا بودن در علم نجوم و ستاره و کهکشان‌ها که حداقل ۱۰ هزار سال است که نزد ایرانیان است. نوروز یعنی ایرانیان از ۱۰ هزار سال پیش میدانستند که زمین گرد است و بدور خورشید میگردد و این گردش ۳۶۵ و هر چهار سال ۳۶۶ روز طول میکشد.
این علمی است که وحشی‌های غربی تنها ۳۰۰ سال است که از آن آگاهی یافته اند و تازه آن هم پس از دست یابی به کتابخانه‌های عظیم ایران و دانشمندان ایرانی بوده است. 
و وقتی ایرانیان نوروز را جشن میگیرند، یعنی یک تاریخ حداقل ۱۰ هزار ساله علم، دانش، خرد و آگاهی را جشن میگیرند. و به همین دلیل تا زمانی که زمین بدور خورشید میگردد، نوروز هم زنده است و هیچ خدای زمینی نمیتواند این گردش را متوقف کند.

- تا زمانی‌ که بجبر زمان، روز و شب یکسان میگردد و درست ۱۲ ساعت روز و ۱۲ ساعت شب در گردش روزگار پدیدار میگردد (اولین روز نوروز ) ، نوروز ایرانی‌ وجود دارد و این خرد و دانش ایرانی‌ است که آنرا عید قرار داده و با برگزاری جشن و سرور، یزدان یکتا را سپاس می‌گوید. نوروز آنچنان تاریخ زنده‌ای را ساخته که هیچ احدی توانایی بهم زدن و ویرانی و مخدوش کردن آنرا ندارد. تنها "سبب و دلیل" برگزاری نوروز، به این معناست که ایرانی‌ از نظر دانش حداقل ۱۰ هزار سال است که آقای دنیاست و این در بطن نوروز نهفته است، آگاهی‌ که خیلی‌ وقت است دشمنان ایرانی‌ به آن دست یافته و بابت آن دچار رنج و عذابی هولناک گردیده اند.

- تا زمانی که بهار میشود ، نوروز زنده است. مگر میشود جلو جوانه زدن و زنده شدن دوباره طبیعت را گرفت؟ آن بیچارگانی که از عظمت حماقت نهادینه رنج میبرند، بدانند که جلو رویش دوباره زمین را نمیشود گرفت، و این رویش یعنی نوروز .

نوروز به اندازه یک کتابخانه برای ایرانی‌ پیام در خود دارد، نوروز به ایرانی میگوید: نیاکان تو با طبیعت میزیستند، با طبیعت جشن میگرفتند، و با طبیعت دوباره زنده میشدند. و تو احتیاجی نداری کتاب‌های احمقانه‌ای که بعنوان کتاب تاریخ بخورد تو داده اند ( تا عظمت گذشته تو را از تو بگیرند) بخوانی تا بدنی نیاکان تو که بودند، و درچه جایگاهی قرار داشتند، برای تو کافیست که تنها نوروز را بشناسی، ۴ شنبه سوری را جستجو کنی، ۱۳ بدر را بنگری، مهرگان را جشن بگیری و و و تا بدانی نیاکانت که بوده اند و در چه جایگاهی از علم و خرد و آگاهی قرار داشته اند.
نوروز به ایرانی پیام میدهد: هر چند زمستان بس و ناجوانمردانه سرد و ظالمانه کشنده باشد، برای تو ایرانی همیشه نوروزی وجود دارد که در پی آن دوباره ایران و ایرانی، ققنوس وار از خاکستر و مرده گی رهایی یافته و باز زنده میگردد و سردی، مرگ، بیزاری و نفرت به جبر طبیعت بکنار رفته و ایرانی روزگار جوانی و شادی از سر میگیرد.

تا نوروز هست ایران و ایرانی پایدار است و روند و چرخه بودنش پایانی ندارد.
پاینده و پیروز ایران و ایرانی‌.

چون به نوروز کند پیرهن از سبزه و گل

از همه سوی جهان جلوه او می بینم
جلوه اوست جهان کز همه سو می بینم
چشم از او جلوه از او ما چه حریفیم ای دل
چهره اوست که با دیده او می بینم
تا که در دیده من کون و مکان آینه گشت
هم در آن آینه آن آینه رو می بینم
او صفیری که ز خاموشی شب می شنوم
و آن هیاهو که سحر بر سر کو می بینم
چون به نوروز کند پیرهن از سبزه و گل
آن نگارین همه رنگ و همه بو می بینم
تا یکی قطره چشیدم منش از چشمه قاف
کوه در چشمه و دریا به سبو می بینم
زشتئی نیست بعالم که من از دیده او
چون نکو مینگرم جمله نکو می بینم
با که نسبت دهم این زشتی و زیبائی را
که من این عشوه در آیینه او می بینم
در نمازند درختان و گل از باد وزان
خم بسرچشمه و در کار وضو می بینم
جوی را شده ئی از لؤلؤ دریای فلک
باز دریای فلک در دل جو می بینم
ذره خشتی که فراداشته کیهان عظیم
باز کیهان بدل ذره فرو می بینم
غنچه را پیرهنی کز غم عشق آمده چاک
خار را سوزن تدبیر و رفو می بینم
با خیال تو که شب سربنهم بر خارا
بستر خویش بخواب از پر قو می بینم
با چه دل در چمن حسن تو آیم که هنوز
نرگس مست ترا عربده جو می بینم
این تن خسته ز جان تا به لبش راهی نیست
کز فلک پنجه قهرش به گلو می بینم
آسمان راز بمن گفت و بکس باز نگفت
شهریار اینهمه زان راز مگو می بینم.

شهریار

خرید نوروز

یاد دارم روزگار کودکی و خرید نوروز و روز‌های پیش از نوروز و جشن سال نو و لحظه تحویل سال همیشه پر از هیجان و شادی و جنب و جوش بود. محبوب‌ترین بخش این روز ها، زمانی‌ بود که برای خرید رخت و لباس و کفش نو بهمراه پدر و مادر ببازار میرفتیم. از شب پیش از خرید که مادر به همه میگفت هر چه که دوست داریم بر روی یک تکه کاغذ بنویسیم تا یادمان نرود ، از چاشت بامداد روز خرید که از زور هیجان نجویده پایین می‌دادیم، از دیدن ویترین‌های رنگارنگ دکان‌ها که از دیدنشان سیر نمی‌شدیم، از وسواسی که برای انتخاب این و آن نشان می‌دادیم، از خنده‌های بلند و شادمانه خواهر کوچکم که بر روی شانه‌‌های پدر حمل میشد و از همه این بخش‌ها دوستداشتنی تر زمانی‌ بود که پس از پایان خرید‌ها هر کسی‌ کیسه‌ای که در آن رخت و کفش خرت و پرت‌های نو او بود میبایستی خود حمل میکرد ، احساس پادشاهی که از فتح برمی‌گشت بما کوچکتر‌ها دست میداد. و پس از همه اینها میرفتیم و چلوکباب می‌خوردیم و فرقی‌ نمیکرد که میز چقدر تمیز بود، همیشه مادرم با یک دستمال کاغذی روی میز را پاک میکرد. همیشه هم یکی‌ بود که قسمت‌هایی‌ از خوراک خودش را با دیگری عوض میکرد. یکی‌ کباب کوبیده دوست نداشت و با گوجه دیگری عوض میکرد، یکی کره زیاد نمی‌خورد و خساوتمندانه به پدر میداد که عاشق کره بود و خلاصه ناهار شاد و خوشمزه‌ای که تکمیل کننده شادی روز خرید نوروز بود و هنوز پس از سالها، خوشبختی‌ آن روز‌های خرید را نمیتوان فراموش کرد و با هر بهار خاطرات آن روز‌ها زنده شده و لبخندیی را بر لب‌ مینشاند.

بهار آیو

بهار آیو به صحرا و در و دشت
جوانی هم بهاری بود و بگذشت
سر قبر جوانان لاله رویه
دمی که گلرخان آیند به گلگشت

عزیزان موسم جوش بهاره
چمن پر سبزه صحرا لاله زاره
دمی فرصت غنیمت دان درین فصل
که دنیای دنی بی اعتباره

گلان فصل بهاران هفته‌ای بی
زمان وصل یاران هفته‌ای بی
غنیمت دان وصال لاله رویان
که گل در لاله زاران هفته‌ای بی

بهار آیو به هر شاخی گلی بی
بهر لاله هزاران بلبلی بی
بهر مرزی نیارم پا نهادن
مبو کز مو بتر سوز دلی بی
بمو واجی چرا ته بیقراری
چو گل پروردهٔ باد بهاری
چرا گردی بکوه و دشت و صحرا
بجان او ندارم اختیاری

جدا از رویت ای ماه دل افروز
نه روز از شو شناسم نه شو از روز
وصالت گر مرا گردد میسر
همه روزم شود چون عید نوروز.

بابا طاهر

بهار و حیوانات

نغمهٔ عشاق در نوروز خوش باشد

پیش اسبت رخ نهم ز آنرو که غم نبود زمات
در وفایت جان ببازم تا کجا یابم وفات

دی طبیبم دید و دردم را دوا ننوشت و گفت
خون دل میخور که این ساعت نمی‌یابم دوات

چون روان بی خط برات آورده بودم از چه وجه
خط برون آوردی و گفتی که آوردم برات

در عری شاه ماتم ای پریرخ رخ مپوش(۱)
کانک رخ بر رخ نهی, او را چه غم باشد ز مات

راستی را تا صلای عشق در عالم زدی
قامتت را سجده آرد عرعر از بانک صلوة

چون ترا گویم که لالای توام گوئی که لا
جان ببازم بی سخن چون بت پرستان پیش لات

نغمهٔ عشاق در نوروز خوش باشد ولیک
ایدریغ ارعیش ما را دست میدادی ادات

گرحیا داری برو خواجو ودست از جان بشوی
زانک لعل جان فزایش میبرد آب حیات.

خواجوی کرمانی

آنچه که بزرگان و گذشتگان بما برای نوروز سفارش کرده‌اند

- اگر میخواهی از پیش از چگونگی‌ روزی در درازای سال آگاهی‌ یابی‌، به نیت نوروز ، سبزه‌ سبز کن.

- اگر میخواهی بدانی‌ دقیقا چه زمانی‌ سال دگرگون شده و نو میگردد، یک ماهی‌ کوچک در تنگی آب بر سر سفره هفت سین بگذار.

- اگر میخواهی سراسر سال در خانه گل داشته باشی‌، به نیت نوروز، بر سر سفره هفت سین گل بگذار.

- اگر میخواهی در سراسر سال از بیماری‌های مرموز رهایی یابی‌، به نیت نوروز، خانه تکانی کن.

- اگر میخواهی تمامی اعضای خانواده در سراسر سال در کنار هم باشند، و جدایی و تفرقه از خانه دور باشد، به نیت نوروز، در لحظه سال تحویل، همگی‌ خانواده را در کنار سفره هفت سین جمع بگردان.

- اگر میخوای فرزندانت در طول سال نو، دلی‌ گرم و شاد داشته باشند، به نیت نوروز، به تعداد آنان بر سر سفره هفت سین شمع روشن کن.

- اگر میخواهی سراسر سال جامه و لباس نو و پاکیزه‌ بر تن‌ داشته باشی‌، به نیت نوروز لباس نو و پاکیزه‌ آماده ساز و بر تن‌ کن.

- اگر میخواهی سراسر سال دست سخاوت بر سرت باشد، به نیت نوروز، به کوچک و بزرگ ، ببخش و هدیه بده.

- اگر میخوای سراسر سال تنها و بیکس نمانی، به نیت نوروز، به دیدار کوچک و بزرگ و آشنا و غریب برو و از آنان بازدید کن.

نوروز بر تمامی ایرانیان که در درازای تاریخ به پارسایان مشهورند، خجسته و فرخنده و پیروز باد. پاینده سرزمین مادر، جاودان ایران زمین.

پیمان‌هایی‌ که میشود در لحظه تحویل سال نو با خود بست و توانایی دستیازی به آنها را از ایزد یکتا خواست

- پروردگارا راهی‌ نشان ده تا بتوانم پندار و قلب و دل‌ و اندیشه‌ام را از نفرت پاک بگردانم.
- پروردگارا راهی‌ نشان ده تا توانایی دور گرداندن نگرانی‌‌ از اندیشه‌ام را بیاموزم.
- پروردگارا ساده زندگی‌ کردن را بمن نشان ده تا آنچه که تو بمن دادی گرامی‌ بدارم.
- پروردگارا روزی من را مطابق با جنبه من عطا کن.
- پروردگارا راه بدست آوردن توانایی و تحمل شنیدن سخن حق و دیدن راستی‌‌ها را به اندیشه من نشان ده.
- پروردگارا اگر دلی‌ شاد کردم، دلم را شاد بگردان و اگر دلی‌ غمین ساختم، دچار غم شوم تا بیاموزم وبا خود بی‌ حساب گردم.
- پروردگار راه و چگونگی‌ استفاده از خرد را بمن نشان ده تا سزاوار زندگی باشم.