سپیدهدم، نسیمی روح پرور
وزید و کرد گیتی را معنبر
تو پنداری زفروردین و خرداد
به باغ و راغ، بُد پیغامآور
برخسار و بتن، مشاطه کردار
عروسان چمن را بست زیور
گرفت از پای، بندِ سرو و شمشاد
سترد از چهره، گرد بید و عرعر
ز گوهر ریزی ابر بهار
بسیط خاک شد پر لؤلؤ تر
مبارکباد گویان، درفکندند
درختان را به تارک، سبز چادر
نماند اندر چمن یک شاخ کان را
نپوشاندند رنگین حُله در بر
زبس بشکفت گوناگون شکوفه
هوا گردید مشکین و معطر
بسی شد، بر فراز شاخساران
زمرّد، همسر یاقوتِ احمر
بتن پوشید، گل استبرق سرخ
به بر بنهاد نرگس، افسر زر
بهاریلعبتان، آراسته چهر
بکردار پریرویان کشمر
چمن، با سوسن و ریحان منقش
زمین، چون صحف انگلیون مصور
در اوج آسمان، خورشید رخشان
گهی پیدا و دیگر گه مضمّر
فلک، از پستراییها مبرا
جهان زآلوده کاریها مطهر.
پروین اعتصامی
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر