نهادم آئینه ای پیش روی آئینه ات

از حسین منزوی



چگونه بال زنم تا به ناكجا كه تویی
بلندمیپرم اما، نه آن هوا كه تویی
تمام تول خط از نقطه كه پر شده است
از ابتدا كه تویی تا به انتها كه تویی
ضمیرها بدل اسم اعظمند همه
از او و ما كه منم تا من و شما كه تویی
تویی جواب سئوال قدیم بود و نبود
چنانچه پاسخ هر چون و هر چرا كه تویی
بعشق معنی پیچیده داده ای و به زن
قدیم تازه و بیمرز بسته تا كه تویی
برغم خار مغیلان نه مرد نیم رهم
از این سغر همه پایان آن خوشا كه تویی
جدا از این من و ما و رها ز چون و چرا
كسی نشسته در آنسوی ماجرا كه تویی
نهادم آئینه ای پیش روی آئینه ات
جهان پر از تو و من شد پر از خدا كه تویی
تمام شعر مرا هم ز عشق دم زده ای
نوشته ها كه تویی نانوشته ها كه تویی.
حسین منزوی