همواره عشق، بیخبر از راه میرسد
چونان مسافری که بناگاه میرسد
وا می نهم به اشک و بمژگان، تدارکش
چون وقت آب و جاروی این راه میرسد
اینت زهی شکوه که نزدت کلام من
با موکب نسیم سحرگاه میرسد
با دیگران نمی نهدت دل بدامانت
چندانکه دست خواهش کوتاه میرسد
میلی کمین گرفته پلنگانه در دلم
تا آهوی تو، کی بکمینگاه میرسد
هنگام وصل ماست، بباغ بزرگ شب
وقتی که سیب نقره ای ماه، میرسد
شاعر، دلت براه بیاویز و از غزل
تاقی بزن خجسته که دلخواه میرسد.
حسین منزوی
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر