از زنده یاد حسین پناهی.
در انتهای هر سفر
در آئینه
دار و ندار خویش را مرور میکنم
این خاک تیره این زمین
پاپوش پای خسته ام
این سقف کوتاه آسمان
سرپوش چشم بسته ام
اما خدای دل
در آخرین سفر
در آئینه بجز دو بیکرانه کران
بجز زمین و آسمان
چیزی نمانده است
گم گشته ام، کجا
ندیده ای مرا؟
حسین پناهی
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر