کویر لوت ایران ؟

میفرمایند اینجا یکجایی در شمال آفریقا و نزدک کشور مصر است. و یک عده اروپایی پاشدن رفتند آنجا و در زیر گرمای بالای ۵۰ درجه در زیر آفتاب سوزان چنین نقش هندسی منظمی را با پیشرفته ترین ابزار مهندسی خلق کردند !! که چه بشود؟ جوابی نیست ! چگونه کار در شرایط سخت آنجا به این زیبایی انجام شده؟ جوابی نیست. از طرف دیگر سالهاست که کویر لوت ایران بسته شده و دور تا دور آنرا مین گذاری کردهاند تا جوانان کنجکاو ایرانی را از آنجا دور نگاه دارند! چرا؟ جوابی نیست!

هنر و دانش نزد ایرانیان است و بس.... رستوران نمک شیراز

ایرانی‌‌ها در شیراز رستورانی از نمک میسازند. چرا؟ چون نمک مقاومترین و بهداشتی‌ترین عنصر طبیعی است که میکروب‌ها و جانوران موزی و مشکل ساز را از خود میراند. و با توجه به اینکه نظام ضدّ ایرانی‌ آخوندی تمامی دریاچه‌های ایران را تبدیل به نمکزار کرده است، ایرانی‌‌ها در حاشیه کویر لوت که یکی‌ از عجایب دنیا است و امروزه توسط انگلیسی‌‌ها اشغال شده تا هر چه در آن است به انگلیس‌ها تعلق یابد، دست به کار شده و از نمک که تنها ماده‌ای است که در اختیار دارند، نمونه‌ای از رستورانی را ساخته‌اند که در دنیا بینظیر است و  بهداشتی‌ترین رستوران دنیا نیز میباشد. و البته فردا آخوند‌های ضدّ ایرانی‌ فتوایی را صادر میکنند که رستوران نمک فتنه است و باید خراب شود و سپس همین رستوران را در خارج از ایران با نمک ایران خواهند ساخت!

پیام به وزارت اطلاعات اجنبی آخوندی که دنبال آثار باستانی ایران میگردد تا آنرا تخریب کند: قلعه دختر (قیز قلعه) ساوه

اگر دقت کرده باشید، رسانه‌های اجنبی، مانند ایرنا، ایسنا، و و و ... و تفه‌هایی‌ از این دست، امروز یک گزارش از یکی‌ از آثار باستانی، یا دریاچه، یا محیط زیست دست نخورده ایران، و یا باغات و تالاب‌های گوشه‌ و کنار ایران با عکس، جزئیات، آدرس دقیق جغرافیایی و تشکیلاتی از این دست منتشر میکنند، و یک ماه بعد باز همین رسانه‌های اینترنتی متعلق به اجانبی که دشمنی خونی با ایران و ایرانی‌ دارند، خبری در جهت تخریب، و یا از بین رفتن همان میحط زیست، اثر باستانی و یا تالابی را میدهند که خود پیش از این به عنوان یک شگفتی خبرش را داده بودند، و به این ترتیب تو گویی انتشار این گونه اخبار در واقع یک نوع دادن اطلاعات و رساندن پیام مخفی‌ به دشمنان ایران است که بشتابید و مثلا در فلان جا هنوز چیزی هست که تخریب نشده و یا دریاچه ی هست که خشک نشده، بشتابید و آنرا از بین ببرید، و الا آخر.... یعنی‌ من مدت هاست که اینجور اخبار را تحت نظر دارم، امروز که خبری در ایسنا در مورد یک تالاب شگفت و پر آب در گوشه ی از ایران منتشر میشود، منتظر می‌مانم که درست چند ماه بعد باز ایسنا بنویسد که فعلا تالاب خشک شد! مرگ بر آخوند و جمهوری کثیف و اجنبی اسلامی.
......
یکی از مهمترین آثار شگفت‌انگیز معماری کشور در مناطق مرتفع و سخت گذر ایران در دوره باستان که تاکنون ناشناخته مانده قیز قلعه ساوه می‌باشد.

عظمت بنا و فلسفه وجودی ساخت آن دراین منطقه به حدی جالب است که می‌توان از آن به عنوان یکی از منابع مهم جذب گردشگر بین‌المللی به استان مرکزی و همچنین معرفی دستاوردهای معماری ملی و باستانی ایران قدیم اشاره کرد.

قصر، عبادتگاه و دژ دفاعی قلعه دختر ساوه بر روی صخره بلندی مشرف به دشت ساوه بنا شده که از سه طرف شرق، غرب و جنوب بوسیله صخره‌های متعدد دیگری احاطه شده‌است.

بالاخره معلوم نشد چرا در کویر لوت ایران مین گذاری شده است و آخوند‌های ضّد ایرانی‌، اجنبی، کویر ایران را به چه کسانی‌ فروخته اند و در کویر ایران چه خبر است و چه تحقیقات و یا عملیات و یا خرابکاری و یا چپاولی در آن منطقه با ارزش انجام می‌گیرد! مردم ایران که انگار نه انگار کشور مال آنهاست!! تنها به فکر گرفتن یارانه نقدی هستند که پیشتر به عنوان سوبسیت بر روی کالاها و به طور غیر مستقیم به مردم داده میشد.

کویر لوت، وسیعترین کویر ایران است که از دامنه‌های جنوبی البرز تا مرکز ایران گسترش یافته و طول آن ۸۰۰ کیلومتر و عرض آن در حدود ۶۰۰ کیلومتر می‌باشد . کویر لوت یکی از قطب‌های حرارتی زمین محسوب می‌شود. دمای آن در تابستان به ۵۰ درجه و گاهی اختلاف دمای بین روز و شب به ۷۰ درجه سانتیگراد می‌رسد. قسمت عمده آن را باتلاقهای وسیع فرا گرفته‌اند و در حاشیه پوشیده از تپه‌های ماسه‌ای و ارتفاعات پراکنده است. است.
کویر لوت، وسیع‌ترین کویر ایران است که از دامنه‌های جنوبی البرز تا مرکز ایران گسترش یافته و طول آن ۸۰۰ کیلومتر و عرض آن در حدود ۶۰۰ کیلومتر می‌باشد.

به گزارش تابناک، کویر لوت یکی از قطب‌های حرارتی زمین محسوب می‌شود. دمای آن در تابستان به ۵۰ درجه و گاهی اختلاف دمای بین روز و شب به ۷۰ درجه سانتیگراد می‌رسد.

قسمت عمده آن را باتلاقهای وسیع فرا گرفته‌ و در حاشیه پوشیده از تپه‌های ماسه‌ای و ارتفاعات پراکنده است. در عکس «ناسا» حدود چهارده سال قبل اکثر رنگ‌های موجود در نگاره و تفاوت‌های شیدهای مختلف، به دلایل اختلاف‌های ترکیبات شیمیایی مواد تشکیل دهنده صخره‌ها و تپه‌ها به وضوح مشخص شده و این تصویر با جزئیات بیشتر در ویکی پدیا ثبت و ارائه شده است.

رنگ‌های تند آبی در عکس سال ۲۰۰۰ احتمالاً ناشی از رسوب نمک‌های باقی‌مانده از رستنی‌ها و گیاهان کویری است. البته این استنتاج بستگی مستقیم به طیف الکترومغناطیسی دارد که با شید آبی نمایش داده شده‌است.

اما در عکسی که در فوریه سال ۲۰۱۴ از حدود ۱۷۰ کیلومتری این منطقه توسط دوربین ناسا ثبت شده، ظاهراً کویر لوت کاملاً یا در بیشتر مناطق، عاری از پوشش گیاهی کویر شده است.

تصویر زیبای ثبت شده از لایه‌های سنگ و صخره این دشت وسیع، توسط شبکه خبری NBC در اولین روز از ماه اِپریل (اوریل) برای محققان و دانشمندان محیط زیست و زمین‌شناسی شاید بازگو کننده بسیاری از تغییرات و دگرگونی‌های زمین شناسی و زیست محیطی در این دشت گرم باشد.

تصویر شگفت انگیز فضایی از کویر لوت و یا کویر مرکزی ایران

فضا در سال ۲۰۱۳ شاهد دستاوردهای علمی و نجومی فراوانی بود که تصاویر ارائه‌شده از آنها چشم هر بیننده‌ای را خیره می‌کند.

به گزارش ایسنا، در این تصاویر برگزیده، عکاسان آماتور و فضانوردان در آشکارسازی نماهای کیهان مشارکت داشته‌اند.

یکی‌ از این تصاویر برگزیده تصویری موزائیکی از کویر مرکزی ایران است که دریاچه نمک در سمت چپ آن بخوبی به نمایش درآمده است. دشت کویر یا کویر مرکزی، بیابان غالبا کویری وسیعی به طول تقریبی ۸۰۰ کیلومتر و عرض تقریبی ۳۲۰ کیلومتر در جنوب رشته کوه البرز در مرکز شمالی کشور عزیزمان ایران واقع شده است.

منبع

قدیمی‌ترین و نازک‌ترین سد جهان در ایران

بنا به شهادت تاریخ، در عصر امپراطوری صفوی که ایران مرکز تمدن دنیا بود، مهندسین ایرانی‌، به انگلیس برده شدند و به آنها خانه سازی، ٔپل سازی، سد سازی و شهر سازی را یاد دادند و برایشان کاخ‌ها و کلیسا‌های مجلل ساختند. آشپز ها، خیاطان و کفاشان ایرانی‌ به فرانسه برده شدند و پختن، دوختن و ساختن کفش را یاد فرانسوی‌ها دادند. مجسمه سازان، نقاشان، آهنگ سازان و شاعران ایرانی‌ به ایتالیا برده شده و این هنر‌ها را به آنان آموختند. و به این ترتیب رنسانس اروپا را موجب شدند، ننگ بر اروپایی های نمک نشناس که نه تنها سپاسگزار نیستند، بلکه با هزار حیله و مکر نام مقدس ایران را از روی آثار ساخته شده هنرمندان ایرانی‌ پاک کردند و به جای آن نام خود را نوشتند و برای اینکه این تقلب خود را پنهان کنند قرن هاست با ایران و ایرانی‌ دشمنی بی‌معنی و احمقانه دارند.
تابناک می‌نویسد:
هیچ سدی در دنیا به‌خودی خود و بدون داشتن ویژگی‌های بی‌مانند در زمره جاذبه‌های گردشگری قرار نمی‌گیرد، اما اگر دست‌ساز، آجری و از همه مهم‌تر وسط یک کویر باشد، برای دیدنش به قول معروف حاجت هیچ استخاره نیست.

سد یا طاق شاه‌عباسی تمامی این ویژگی‌های زیباشناختی را دارد و افزون بر این برخی آن‌را نازک‌ترین سد جهان می‌دانند. این سد در میان کوهستان‌های شرق شهر طبس و در ۲۷کیلومتری این شهر با پیکری آجری که تاجی از سنگ دارد، در مسیر گردشگری روستای خرو قرار گرفته است. این شگفتی معماری با بلندی ۶۰‌متر تا ۵۰۰سال بلندترین سد در جهان بوده‌ است.
طاق شاه عباسی:
در گذشته برای سدسازی طاقی روی رودخانه ایجاد نمی‌کردند و مانع حرکت آب نمی‌شدند و ابتدا سازه‌اصلی این کار را که ساختش مدت‌ زیادی طول می‌کشیده، اجرا می‌کردند. پس از اتمام سازه، با تونل کوچک انحرافی، آب را منحرف می‌کردند تا زیر طاق با مصالح محکم مسدود شود. سپس تونل انحرافی، مسدود شده، آب به مسیر اصلی باز می‌گشته و در پشت سد انباشته می‌شده است.
بالای بند نیز در آخرین مرحله مرمت طاق شاه‌عباسی، با قلوه‌سنگ‌هایی ساخته شده که این امر به فرموده شاه‌عباس صورت پذیرفته است.
بومی‌ها به این منطقه تفرجگاه می‌گویند. چشمه‌ی‌ آب آن، هم‌زمان دو بخش سرد و گرم دارد که به موازات یکدیگر جریان پیدا می‌کنند، یک سمت چشمه سرد و سمت دیگر آن گرم است.
طاق شاه عباسی در نزدیکی چشمه در دره‌ تنگی قرار گرفته و قدمت این بنا را به دوره‌ی صفوی نسبت می‌دهند و معتقدند که سنگ‌نگاره‌های بزکوهی که روی این طاق حک شده‌اند، نمادی از درخواست فراوانی آب، زایندگی و فراوانی نعمت است. البته عده‌ای هم این بزها را نمادی از فرشتگانی می‌دانند که برای نگهبانی از آب، افزایش و فراوانی نعمت روی دیواره‌های طاق در حالت دعا نقاشی شده‌اند.

طاق شاه عباسی
 چشمه‌ی‌ آب آن، هم‌زمان دو بخش سرد و گرم دارد که به موازات یکدیگر جریان پیدا می‌کنند، یک سمت چشمه سرد و سمت دیگر آن گرم است. می‌گویند علت این‌ است که آب گرم چشمه از دیواره‌ی سمت راست به داخل رودخانه می‌ریزد و همین امر، اختلاف دما در چشمه ایجاد می‌کند که گاهی به ۱۰ درجه هم می‌رسد.
در طول راه، دیواره‌های بلند دره‌مانندی در دو طرف وجود دارند که روی آن‌ها حفره‌های کوچک و بزرگ با نظم خاصی قرار گرفته‌اند. بعضی از این حفره‌ها، چشمه‌های جوشان آب هستند که بزرگ‌ترین‌شان به «حمام » معروف است. خیلی‌ها معتقدند دره‌ی باریک این تفرجگاه، شباهت زیادی با «تنگه‌ی واشی» در استان تهران دارد.

طاق شاه عباسی
طاق شاه‌عباسی شاهکار معماری تاریخی دنیا است که که پدران دانشمند و هنرمند کشورمان در عصر امپراطوری صفوی با هدف جلوگیری از هدررفت آب و سیلاب‌های فصلی اقدام به ساخت آن کرده‌‌اند. در کوه‌های نزدیک قلعه قلات طبس که حالت عمودی دارند و بالا رفتن از آنها به هیچ روی امکان ندارد‌، سوراخ‌هایی چهارگوش یا بیشتر راست‌گوشه در بدنه این کوه‌ها دیده می‌شود که با نام خانه گبر به‌گونه‌ای رازآمیز زبانزد مردم شهر طبس است.
با نخستین بررسی‌ها می‌توان دریافت این سوراخ‌ها برای جا‌به‌جاکردن آب از رودخانه به سوی دیگر کوه یا انتقال آب به شهر طبس ایجاد شده‌اند، ولی با ریزش کوه و فروریختن قسمت‌هایی از آنها، به این صورت به چشم می‌آیند. در حقیقت این سوراخ‌ها نوعی کاریز یا قنات بوده‌اند که در گذشته آب رودخانه را به شهر طبس می‌رسانده‌اند.

منبع: تابناک

وقتی‌ کشور در اشغال بدترین دشمن ایرانی‌ هاست، هیچ چیزی امنیت ندارد. تخریب چاه ها، قنات‌ها و کاریز‌های استان‌های مرکزی، مخفیانه و شبانه از طرف شهرداران جمهوری عربی‌ اسلامی ادامه دارد.

بعد از دزدیدن تکنولوژی ساخت قناعت و کاریز از استان‌های مرکزی و سپس تخریب آنها، برای اینکه استان‌های مرکزی و کویری ایران را دچار بی‌ آبی سازند،
اینک نوبت تخریب بقایا و هر آنچه از کاریز‌ها باقی‌ مانده است میباشد.
تا تکنولوژی ساخت قنات و کاریز در ایران به طور کلی‌ از بین برود و اثری از آثارش هم باقی‌ نماند تا آیندگان ندانند که نیاکانشان از چه علم و هوش و فراستی برخوردار بودند و میتوانستند در دل‌ کویر گلستان و بوستان بسازند.

به گزارش ایسنا بقایای آخرین «پنگ‌خانه»های کشور (سازه‌هایی که در قنات‌ها برای استراحت و تقسیم آب کشاورزان به کار می‌رفتند) در شهرستان نجف‌آباد اصفهان، به بهانه‌ی تعریض یک بلوار، تهدید می‌شوند.

«پنگ‌خانه»های «بیشه» و «باغ‌ نو» در نجف‌آباد دو بنای باقی‌مانده‌ از دوره‌ی صفوی برای استفاده‌ی کشاورزان در قدیم هستند و با وجود این‌که دوم تیرماه امسال در فهرست آثار ملی به ثبت رسیدند، شهرداری نجف‌آباد اقداماتی را در راستای تخریب آن‌ها انجام داده است.

مدیر انجمن دوست‌داران میراث فرهنگی و گردشگری شهرستان نجف‌آباد در این‌باره به خبرنگار ایسنا توضیح داد: در روزهای گذشته، با وجود کامل شدن پرونده‌ی این اثر تاریخی و ثبت ملی آن‌ها که حتی قابلیت ثبت جهانی را نیز دارند، شهرداری نجف‌آباد بر تخریب شبانه و مخفیانه‌ی این دو اثر تاریخی اصرار کرده است.

حسین نجفی‌پور با اشاره به این‌که پس از ثبت شدن این دو بنای تاریخی، شهرداری تلاش‌هایی را برای تخریب آن‌ها به‌بهانه‌ی تعریض بلواری در منطقه انجام داده است، ادامه داد: به‌دلیل ترس از تخریب این بناها، دوست‌داران میراث فرهنگی شهرستان نجف‌آباد شب‌ها در کنار این بناهای تاریخی می‌ماندند و گاهی نیز زنجیره‌ی انسانی برای جلوگیری از تخریب آن‌ها تشکیل می‌دادند، ‌تا سرانجام موفق شدند این آثار را در فهرست آثار ملی ثبت کنند.

وی اظهار کرد: اگرچه روش پنگ‌خانه‌یی اکنون دیگر در آبیاری زمین‌های کشاورزی کاربرد ندارد، ولی یکی از روش‌های خلاقانه‌ی قدیمی است که به‌عنوان شاهکار گذشتگان از آن نام برده می‌شود. همچنین این روش را جزو ساعت‌های آبی قدیمی در دنیا می‌دانند. اکنون فقط دو نمونه از آن‌ها به‌عنوان تنها سازه‌هایی که در قنوات برای استراحت و تقسیم آب کشاورزان به کار می‌رفتند، در نجف‌آباد قرار دارند.

او تأکید کرد: هرچند این دو اثر مرمت و بازسازی شده‌اند، ولی دیگر پنگ‌خانه‌ها در نجف‌آباد به‌دلیل بی‌توجهی، تخریب یا دچار تغییر کاربری شده‌اند.

به گزارش ایسنا، با توجه به این‌که در قدیم، ابزار و تجهیزاتی مانند ساعت برای تعیین زمان آب‌رسانی و تعیین سهم هر کشاورز از آب در دسترس نبود، کشاورزان محلی روش خلاقانه‌یی برای تقسیم‌بندی آب زراعی ابداع کرده بودند که این عمل در محلی به نام «پنگ‌خانه» انجام می‌شد. پنگ‌خانه‌ها مکان‌هایی در میان زمین‌های کشاورزی و در نزدیکی منبع آب بودند که به‌صورت ایوانی نسبتا کوچک ساخته می‌شدند و یک نفر معتمد کشاورزان به نام میراب (امیر آب) در آنجا بود.

در پنگ‌خانه، چند جوی از کنار هم می‌گذشتند و «میراب» تقسیم آب در آن محل با توجه به واحدهای زمانی مشخص (پنگ)، آب را برای آبیاری زمین‌های متفاوت تقسیم می‌کرد. روش تقسیم آب به این صورت بود که ظرف فلزی کوچکی که به آن پنگ می‌گفتند و سوراخ‌ریزی در ته آن بود، روی سطح آب قرار می‌گرفت. به مرور زمان، آب از سوراخ بالا می‌آمد و در یک بازه‌ی زمانی مشخص که ظرف فلزی پر از آب می‌شد، خود به خود در آب غوطه‌ور می‌شد و به این صورت، آب زراعی به‌صورت زمان‌بندی‌شده و کاملا عادلانه میان کشاورزان تقسیم می‌شد. به‌محض پر شدن آب پنگ، سهم آب نفر بعدی شروع می‌شد و متصدی پنگ‌خانه با صدای بلند کشاورز یا باغ‌دار بعدی را متوجه می‌کرد تا آب را به سمت اراضی خود هدایت کند و به اندازه‌ی سهمش از آب کشاورزی بهره گیرد.

بنای تاریخی کاخ و باغ دولت آباد در شهر یزد

باغ دولت آباد یزد(بهشتی کوچک در یزد)

باغ دولت آباد یکی از باغ‌های معروف ایرانی است که در زمان محمد تقی خان (دوره زندیه) طراحی و ساخته شده است.

این باغ از قناتی به همین نام مشروب می شود و جریان آب در باغ استخوان بندی طراحی آن را تشکیل می دهد.

تاریخچه باغ دولت آباد:

در یادگارهای یزد ، نوشته ایرج افشار آمده است که مطالعه تواریخ قدیم یزد نشان می دهد که باغ‌های مهم و بزرگ و زیبا از قدیم‌ترین ایام در آنجا ساخته می شده و ذکر بسیاری از آنها در آن کتب موجود است.

از جمله در تاریخ جدید یزد از سی باغ نام رفته است. ولی افسوس که اثری از هیچکدام از آنها اکنون برجای نیست. باغ دولت آباد یزد ازنمونه باغ‌های بزرگ ایران است که در سال ۱۱۶۰ هجری قمری « دوره زندیه» بنا گردیده است. بادگیر مرتفع و زیبای آن با ارتفاع ۳۳ متر از سطح زمین بلندترین بادگیری است که تاکنون شناسایی شده است.

سرو ابرکوه

پیرترین درخت ایران و دومین در جهان!
سرو ابرکوه (یزد) با عمر تقریبی ۴۰۰۰ سال که به عنوان پیرترین درخت ایران و دومین درخت پیر جهان به حساب می‌آید.

باغ سنگی درویش خان

خالق این اثر که بیشتر جنبه هنری دارد، پیرمردی کر و لال بوده که دیگر در قید حیات نیست.

باغ سنگی در نزدیکی دهستان بلورد واقع در روستای میاندوآب و در فاصله ۴۰ کیلومتری جنوب شرقی سیرجان قرار دارد و به دست فردی کر ولال به نام درویش خان گنگ اسفندیارپور که به کشاورزی اشتغال داشته، ساخته شده است.

گفته می‌شود بعد از بروز خشکسالی در منطقه٬ و خشک شدن درختان٬ صاحب باغ سنگ‌هائی را از درختان آویزان کرده و بتدریج اهالی روستاهای مجاور برای دیدن آن باغ به روستای میاندوآب آمده‌اند.

بدین ترتیب رفته رفته اهالی شهرهای مجاور و گردشگران سیرجان مشتاق دیدار باغ شده‌اند. اکنون این باغ٬ گردشگرانی را که از سیرجان دیدار می‌کنند بسوی خود جلب می‌کند.

درویش خان در سال ۱۳۵۵ در فیلم «باغ سنگی» ساخته پرویز کیمیاوی بازی کرد که در جشنواره‌های داخلی و خارجی بسیاری به نمایش درآمد.

در این فیلم درویش خان، مردی ناشنوا و خانواده‌اش از طریق شبانی در صحرا زندگی می‌کنند.
روزی درویش خان در صحرا می‌آرامد و خواب‌نما می‌شود. پس از بیدار شدن تخته سنگ عجیبی را زیر سر خود می بیند و آن را به خانه می‌برد و به درختی می‌آویزد.

ی روزهای بعد، قطعه سنگ‌های دیگری می‌یابد. با سیم‌های تلگراف، سنگ‌ها را به درخت‌های اطراف چادرش آویزان می‌کند. به زودی باغی از سنگ در اطراف چادر برپا می‌شود.

مردم از روستاهای دور و نزدیک برای تماشا و تبرک و بستن دخیل به باغ سنگی می‌آیند.

همسر درویش خان از مردم در ازای آمدن به باغ سنگی پول و هدیه مطالبه می‌کند و با طمع ورزی‌هایش زندگی درویش خان را برمی‌آشوبد.

درویش خان پس از ۹۰ سال زندگی در ۱۹ فروردین سال ۱۳۸۶ درگذشت و پیکرش در محل باغ سنگی بلورد سیرجان به خاک سپرده شد.
سیرجان شهری تاریخی با در جنوب غربی استان کرمان و مرکز شهرستان سیرجان است. این شهر با توجه به قرارگرفتن در تقاطع محورهای مواصلاتی یزد-بندرعباس و کرمان -شیراز از دیرباز مورد توجه بوده است. این شهر در ۹۶۰ کیلومتری تهران و ۱۷۵ کیلومتری کرمان قرار دارد. جمعیت این شهر بر پایه آمار سرشماری سال ۹۰ برابر با ۱۸۵،۶۲۳ نفر است.واز لحاظ جمعیت شهری دومین شهر استان کرمان است.

نقش رستم

نقش رستم نام مجموعه‌ای باستانی در روستای زنگی‌آباد واقع در شمال شهرستان مرودشت استان فارس ایران است که در فاصلهٔ ۶ کیلومتری از تخت جمشید قرار دارد. این محوطهٔ باستانی یادمان‌هایی از عیلامیان، هخامنشیان و ساسانیان را در خود جای داده‌است و از حدود سال ۱۲۰۰ پیش از میلاد تا ۶۲۵ میلادی همواره مورد توجه بوده‌است زیرا آرامگاه چهار تن از پادشاهان هخامنشی، نقش برجسته‌های متعددی از وقایع مهم دوران ساسانیان، بنای کعبه زرتشت و نقش‌برجستهٔ ویران‌شده‌ای از دوران عیلامیان در این مکان قرار دارند و در دورهٔ ساسانی، محوطهٔ نقش رستم از نظر دینی و ملی نیز اهمیت بسیار داشته‌است.

در گذشته، نام این مکان سه‌گنبدان یا دوگنبدان بوده‌است که در بین مردم منطقه، به نام‌های کوه حاجی‌آباد،کوه استخر یا کوه نِفِشت نیز خوانده می‌شد و احتمالاً نام نقش رستم پس از آنکه ایرانیان بین رستم، پهلوان شاهنامه و سنگ‌نگاره‌های شاهان ساسانی ارتباط برقرار کردند به این مکان داده شد.

قدیمی‌ترین نقش موجود در نقش رستم مربوط به دورهٔ عیلام است که نقش دو ایزد و ایزدبانو و شاه و ملکه را به‌تصویر کشیده بود ولی بعدها در دورهٔ ساسانی، بهرام دوم بخش‌هایی از آن را پاک کرد و نقش خود و درباریانش را به جای آن تراشید. کعبه زرتشت بنای سنگی و بُرج‌مانند موجود در این محوطه‌است که به احتمال زیاد در دورهٔ هخامنشی ساخته شده بود و کاربرد آن تاکنون مشخص نشده است؛ بر سه گوشهٔ این بنا دو کتیبه از شاپور اول و کرتیر نوشته شده‌است که از نظر تاریخی ارزش زیادی دارند. چهار آرامگاه دخمه‌ای در سینهٔ کوه رحمت کنده شده‌اند که متعلق به داریوش بزرگ، خشایارشا، اردشیر یکم و داریوش دوم هستند که همهٔ آن‌ها از ویژگی‌های یکسانی برخوردارند.

اردشیر بابکان نخستین کسی‌ست که در این محوطه، سنگ‌نگاره‌ای تراشید و صحنهٔ تاجگیری‌اش از دست اهورامزدا را ثبت کرد. پس از وی نیز شاهان ساسانی صحنه‌های تاجگذاری‌شان یا شرح نبردها و افتخارتشان را بر سینهٔ کوه نقش کردند. اینکه اردشیر و پسرش شاپور دوم نقش‌برجسته‌هایی را در کنار نقش‌برجسته‌های همتایان هخامنشی خود در نقش رستم تراشیدند، احتمالاً نشان از راهکردی فرهنگی و سیاسی در تقلید از گذشته داشته‌است.

نقش رستم برای نخستین بار در سال ۱۹۲۳ میلادی (۱۳۰۲ خورشیدی) توسط ارنست هرتسفلد بررسی و کاوش شد. هرتسفلد دیوارهٔ بیرونی سازه‌های دژگونهٔ ساخته شده از آجرهای گلین مربوط به دوران ساسانی را بررسی کرد و بقایای برج و باروهایی که در دورهٔ ساسانی برای محافظت از این مکان به دور آن کشیده شده بود را از خاک بیرون آورد. همچنین، این محوطه در چندین فصل در بین سال‌های ۱۹۳۶ تا ۱۹۳۹ میلادی مورد کاوش گروه مؤسسه خاورشناسی دانشگاه شیکاگو به رهبری اریک فریدریش اشمیت قرار گرفت و آثار مهمی همچون نسخهٔ پارسی میانه کتیبه شاپور و برخی از سنگ‌نگاره‌های مدفون از دورهٔ ساسانی، در خلال این کاوش‌ها یافت شدند. در کاوش‌های مرکزی، اشمیت به یک ساختمان رسید و در بخش‌های غربی بازمانده‌های دو ساختمان ساخته شده از آجرهای گلین پیدا شدند. در غرب قلهٔ کوه، یک آب‌انبار چندضلعی (با قطر ۷٫۲ متر) که از سنگ‌های خود محل ساخته شده‌بود از زیر خاک بیرون آورده شد

تصویری از کاوش‌های انجام‌شده توسط مؤسسه خاورشناسی دانشگاه شیکاگو در محوطهٔ نقش رستم.

قدیمی‌ترین نقش موجود در نقش رستم مربوط به دورهٔ عیلام است که بعدها بهرام دوم آن را محو کرد و نقش خود و درباریانش را جایگزین آن نمود اما اندکی از نقش پیشین سالم مانده‌است و می‌توان آن را با توجه به نقش‌برجستهٔ کورنگان تا حدودی بازشناخت.

آنچه که از این نقش باقی مانده، دو ایزد و ایزدبانو را نشان می‌دهد که بر روی تختی که پایه‏های آن به‌صورت مارهای پیچیده‏ است، نشسته‌اند و در سمت راست و چپ آن‌ها اشخاص دیگری ایستاده‏اند. در تصویر سمت راست، پیکر کامل مردی با ریش و موی بلند نقش شده که کلاه گردی به سر دارد و با یک بند، آن را بسته‌است و ردای بلندی به‌تن دارد. این مرد به حالت احترام دست‌هایش را به سینه گذاشته و رو به خدایی دارد که نقشش محو شده‌است.

در سمت چپ تصویر، اثر شخصی دیگر قابل تشخیص است که تاجی کنگره‌دار بر سر نهاده و چهرهٔ ظریف و بی‌ریشی دارد که زن بودن وی را نشان می‌دهد. این‌دو شخص را شاه و ملکه می‌دانند که در پیشگاه ایزد و ایزدبانو در حال نیایش بوده‌اند؛ از نقش ایزد و ایزدبانو اثرات اندکی به‌جای مانده، ولی قابل تشخیص نیست.

دربارهٔ پیشینه و تاریخ این نقش، عقاید مختلفی وجود دارد؛ ارنست هرتسفلد و هایدماری کخ قدمت آن را مربوط به ۴۰۰۰ سال پیش می‌دانند اما شاپور شهبازی معتقد است که شکل کلاه پادشاه و تاج ملکه، همانند نقوشی هستند که تاریخشان حدود ۸۰۰ تا ۶۰۰ سال پیش از میلاد است و از سوی دیگر، تخت ایزد و ایزدبانو که به شکل مار است، همانند نقش‌برجستهٔ کورنگان به حدود ۱۲۰۰ سال پیش از میلاد بازمی‌گردد. بنابراین نگاره‌های عیلامی نقش‌رستم در دو دورهٔ متفاوت کنده‌کاری شده‌اند. عیسی بهنام هم تاریخ این نقوش را حدود ۱۲۰۰ قبل از میلاد می‌داند.

آثار به‌جامانده از نقوش عیلامی که در میان تصویر، نقش بهرام دوم مشخص است.

تمدن غارت شده

گاو سنگی بزرگ کاخ آپادانای شوش که حدود دوازده تن وزن داشت زیر ضربات پتک ژان دیولافوای فرانسوی شکسته شد و به فرانسه برده شد
و اینک این سرستون در موزه لوور نگهداری می‌شود.

سرستون گاو دوسر کاخ آپادانا شوش قسمتی از کاخ با شکوه آپادانا داریوش بزرگ در شوش است. این سرستون بزرگ یکی از سی و شش ستون پشتیبان سقف کاخ آپادانا داریوش بزرگ در شوش می‌باشد و نمایانگر معماری هخامنشی است که از فرهنگ‌ها و تمدن‌های مختلف و به صورت سبکی منسجم و مرتبط ایجاد شده‌است. هنگامی که داریوش بزرگ پس از کوروش بزرگ به پادشاهی هخامنشی رسید، شهر شوش را به عنوان پایتخت اداری و اجرایی سراسر قلمرو امپراطوری هخامنشی انتخاب کرد. این سی و شش ستون هر کدام دارای ۲۱ متر ارتفاع هستند که قاعده هر کدام به شکل مربع می‌باشد که نام پادشاه بر روی آن حکاکی شده‌است. قدمت این کاخ و سرستون‌ها به ۵۱۰ سال پیش از میلاد باز می‌گردد. این سرستون نتیجه کاوش‌های مارسل و جین دیولافوا (Marcel and Jeanne Dieulafoy) در سال‌های ۱۸۸۴ تا ۱۸۸۶ میلادی می‌باشد.

ژان دیولافوا در بخشی از خاطرات خود از زبان همسرش می نویسد :

 شوش ۸ فوریه - دیروز گاو سنگی بزرگی را که در روز های کنونی پیدا شده است با اندوه تماشا می کردم ، که نزدیک به دوازده هزار کیلو وزن دارد ! تکان دادن چنین توده بزرگی نا شدنی است . سرانجام نتوانستم به خشم خود چیره شوم ،پتکی به دست گرفتم و به جان حیوان سنگی افتادم . ضرباتی وحشیانه به او زدم . سرستون، در نتیجه ی ضربات پتک همجون میوه ی رسیده از هم شکافت. یک تکه سنگ بزرگ از آن پرید و از جلوی ما رد شد ، اگر با چالاکی خودمان را کنار نمی کشیدیم پایمان را خرد می کرد . مرمر ، سختی خود را کاملا از دست داده بود . در درازای دو هزار و پانصد سال ، ریشه ی گیاهان در میان ترکهایی که هنگام فرو ریختن سرستون ایجاد شده بود ، رخنه کرده و تکه های آن را از هم جدا کرده است . به این ترتیب بدون آن که انتظار داشته باشیم دوازده هزار کیلو به بارهای ما اضافه شد زیرا حمل قطعات کوچک گاو سنگی میسر شد.

برادران غلامعلی بایندر و یدالله بایندر یکی در خلیج فارس به دست نیروهای انگلیسی و دیگری در دریای خزر به دست نیروهای روسی با فاصله یک روز از هم در راه دفاع از میهن کشته شدند.

دریادار غلامعلی بایندر، فرمانده سابق نیروی دریایی شاهنشاهی ایران است، که در جریان درگیری‌های میان قوای ایران و انگلستان در جنگ جهانی دوم در تاریخ ۳ شهریور ۱۳۲۰ برای وطنش کشته شد
غلامعلی بایندر فرزند دوم مرحوم علی‌اکبر بایندر (پدر ۳ شهید) از تیره ترکان آق قویونلو (بایندریه) بود که سال ۱۲۷۷خورشیدی در تهران متولد گردید. وی تحصیلات متوسطه خود را در مدرسه دارالفنون به پایان رسانده و سال۱۲۹۹ از مدرسه نظام مشیرالدوله با درجه ستوان‌دومی فارغ‌التحصیل شد.

غلامعلی بایندر در مدرسهٔ نظام مشیرالدوله، در دانشکدهٔ توپخانهٔ پواتیه و فونتن بلو و دانشگاه جنگ پاریس و نیروی دریائی ایتالیا تحصیلات نظامی را به پایان رساند.

وی در ۱۳۰۱ در جنگ با اسماعیل آقا سیمیتقو مشارکت نمود و به خاطر رشادت و فداکاری در نبرد شکریازی، نشان ذوالفقار که عالیترین نشان نظامی ایران بود را دریافت کرد.
وی از سال ۱۳۱۰ فرماندهٔ نیروی دریائی شاهنشاهی ایران شد و در حقیقت نیروی دریائی جدیدایران را بنیان‌گذاری کرد.
به دنبال شکست مذاکرات ایران و انگلیس در باره بازپس گیری جزایر سه گانه ایران، مقامات دولتی و نظامی ایران در سال‌های ۱۹۳۳ و ۱۹۳۴ میلادی از جزایر تنب دیدار کردند. دراین بازدید ‌ها دریادار «بایندر» فرمانده وقت نیروی دریایی ارتش ایران پس از گفت و گو با ساکنان جزیره به مقامات نظامی بریتانیا اظهار داشت که جزیره‌های تنب و بوموسی، بخشی از سرزمین ایران است.
در این روز، دریادار غلامعلی بایندر فرمانده نیروی دریایی جنوب، در بازگشت از آبادان با گلوله‌های ناو انگلیسی روبرو شد. ناوچه‌های ناو غافلگیر شده غرق شدند. گروهی از افسران و ناوی‌ها کشته شدند.

دریادار بایندر، همراه با سروان مکری نژاد، برای چاره اندیشی و آماده باش به ستاد نیروی دریایی جنوب، به سوی خرمشهر به راه افتادند ولی پیش از آنکه به خرمشهر برسند، با آتش ناگهانی مسلسل‌های انگلیسی از پای درآمدند.
وی دارای آثار متعددی از جمله کتابی به نام خلیج فارس می‌باشد.

یَدالله بایُندُر، برادر دریادار غلامعلی بایندر که به فاصله یک روز از برادر، در بندر انزلی، در مقابل نیروهای شوروی مقاومت کرد و کشته شد .

ناوسروان یدالله بایندر در سال ۱۳۲۰ مسوولیت کفالت فرماندهی نیروی دریایی در دریای خزر را به عهده داشت. در آخرین ساعات شب دوم شهریور ۱۳۲۰ به دولت ایران اطلاع داده شد به خاطر بی توجهی به خواسته متفقین مبنی بر اخراج نیروهای آلمانی، ارتش دو کشور به شمال و جنوب ایران حمله خواهند کرد. به فاصله چند ساعت از زمین و هوا و دریا کشور ما در معرض تهاجم قرار گرفت. در شمال نیروهای حمله کننده با خشونت بندر انزلی را از زمین و هوا مورد تهاجم قرار داده و باعث کشته شدن ناو سروان یدالله بایندر شدند. یدالله بایندر فرزند علی‌اکبر بایندر از ترکان آق قویونلو (بایندریه) بود. مزار وی هم اکنون در محوطه باراندازهای بندر انزلی است.

تئاتر شهر مجموعه هنری رو به ویرانی!

با وجود درآمد‌های افسانه‌ای نفتی‌، نه تنها آبادانی در ایران بوجود نیامد، بلکه هر آنچه هم که ساخته شده بود، ویران شد. وقتی‌ کشور در اشغال یک مشت بیگانه ضّد ایرانی‌ است، بجز این هم نخواهد بود و نخواهد شد.
ایسنا نوشت:
«تئاتر شهر غریبانه 40 ساله می‌شود»
مدیر مجموعه تئاترشهر به مناسبت تولد چهل سالگی این بنا، یادداشتی را منتشر کرد.

سید صادق موسوی در این یادداشت که در اختیار بخش تئاتر خبرگزاری دانشجویان ایران(ایسنا)، قرار داده نوشته است: « یک‌شنبه ۸ بهمن ماه برای عابران روزگذر و هرروزگذر چهار راه ولیعصر، تئاترشهر همان ساختمان همیشگی است. شاید تنها آذین‌بندی یک جشن ملی (سی و یکمین جشنواره‌ی بین‌المللی تئاتر فجر) نگاه روزمره‌ی آنها را اندکی متمایل به تفاوت کند که این روزها تئاترشهر تنها قلب این رویداد است.

شاید از هزاران جفت چشمی که امروز به تئاترشهر نظاره می‌کنند هیچ نگاه و تاملی بر این ساختمان مدور نماند که درنگ این نگاه شباهتی را بیابد بین آن و خیمه‌ای که روزگاری با نام تکیه دولت بر سر این ملت افراشته بود و امروز آن خیمه تنها در تابلویی نقاشی شده به یادگار مانده است!

شاید ذهن این هزاران چشم، خالی از هر پس زمینه‌ای باشد تا بدانند حکمت معمار این بنا در ترکیب و انتزاعِ کاشی فیروزه‌ای و سبز رنگ و در آجر نقش برجسته به پختگی معماری ایرانی باز می‌گردد که باز هم شاید روزی دیدگان مردم امروزی نمودی از برج طغرل شهرری را در آن ببینند و به اصالت فرهنگ و ‍ژرفای اندیشه هنرمند ایرانی برسند.

امروز بی شک کمتر حضوری خیره به مکانی می‌ماند که در تک‌تک آجرهای آن کلام و گفتار نقش‌آفرینانی جاودان مانده که اندیشه را به مردم خود هدیه می‌دادند.»

مجموعه تئاتر شهر به نوشته ویکی پدیا: مجموعه تئاتر شهر تهران بزرگ‌ترین مجموعه نمایش تئاتر ایران است که در دوران سلطنت محمدرضا شاه پهلوی و به ابتکار و ریاست عالیه فرح پهلوی در تهران ساخته شد.

مجموعه تئاتر شهر در سال ۱۳۴۶ توسط مهندس اميرعلی سردار افخمی طراحی شد و ساخت آن پنج سال به طول انجاميد. این مجموعه در روز هفتم بهمن ۱۳۵۱ با روی صحنه رفتن نمایش باغ آلبالو نوشته آنتون چخوف و به کارگردانی آربی اوانسیان و با بازی داریوش فرهنگ ، سوسن تسلیمی ، مهدی هاشمی ، فهیمه راستکار و پرویز پورحسینی به عنوان مدرن ترین سالن تئاتر تهران افتتاح شد.


در آغاز تئاتر شهر و اجرای تئاترها زیر سرپرستی سازمان جشن هنر شیراز بود ولی پس از چندی به سازمان رادیو تلویزیون ملی ایران واگذار شد.

این مجموعه از معماری زیبایی برخوردار است و جزء میراث فرهنگی کشور محسوب می‌شود. مجموعه تئاتر شهر در چهارراه ولی عصر (تقاطع خیابان انقلاب و خیابان ولی عصر) در مجاورت پارک دانشجو در تهران قرار گرفته است و محوطه سنگ فرشی وسیع و زیبایی دارد.

بنای زیبای تئاتر شهر به شکل دایره و بر اساس طرحی از اميرعلی سردار افخمی است. این ساختمان با نظارت مهندسی سردار افخمی، در طول پنج سال، در محلی که پیش‌تر کافه شهرداری خوانده می‌شد، ساخته شد و درسال ۱۳۵۰ گشایش یافت‌.

تئاتر شهر پیش از انقلاب ابتدا زیر نظر رادیو و تلویزیون اداره می‌شد، سپس تحت نظارت اداره فرهنگ قرار گرفت و پس از انقلاب نیز وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی سرپرستی آن را برعهده گرفت‌. طراح کل این اثر فرح پهلوی است.

تئاتر شهر هم‌چنین، دارای یک کتابخانه تخصصی هنر است که هنرمندان، متخصصان و دانشجویان تئاتر، و هنرجویان کارگاه‌های نجاری و خیاطی از آن استفاده می‌کنند.

مجموعه تئاتر شهر که در ابتدا تنها برای اجرا در تالار اصلی ساخته شده بود درحال حاضر با پنج تالار فعالیت می کند.

سالن اصلی (گنجایش ۵۷۹ تن‌)
سالن چهارسو (گنجایش ۱۲۰ الی ۴۰۰ نفر که تغییر حجم دکور و صحنه امکان تغییر گنجایش را می‌دهد)
سالن قشقایی
سالن سایه
کارگاه نمایش
مجموعه تئاتر شهر دارای دو سالن دیگر به نام های تالار کوچک و تالار شماره دو است که طی چند سال اخیر به دلیل نیاز به تعمیر تعطیل شده و تاکنون اقدامی برای بازگشایی شان صورت نگرفته است.
کافه تریای سالن اصلی و همچنین کافه تریای سالن چارسو نیز گهگاه میزبان اجرای نمایش ها و یا محل برگزاری نمایشنامه خوانی بوده است.

طرح تئاتر شهر شباهت ظاهری خیره‌کننده‌ای به ساختمان «تالار بکمن» در انستیتو تکنولوژی کالیفرنیا دارد.

زاینده رود تبدیل به میرنده رود شد، باز هم به یمن آخوند

روزی زاینده رود، پر آب‌ترین رودخانه فلات مرکزی ایران میزبان پرندگانی بود که از فرسنگ‌ها دورتر به این کشور مهاجرت می‌کردند تا زمستان را سپری کنند، اما امسال پس از هفت ماه خشکی به نظر می‌رسد این رود زیبا دیگر در خواب نیست، ‌به کما رفته و میزبانی از میهمان برایش امکان‌پذیر نیست.

به گزارش ایسنا- منطقه اصفهان،‌ اردک سرسبز، خوتکا، کاکایی و کاکایی سر سیاه امسال هم همانند سال‌های گذشته به اصفهان آمدند به امید پرواز بر فراز زاینده‌رود اما سرگردان شدند و حالا دل به گودال‌های کوچکی بسته‌اند که تنها آب این رودخانه است!

بررسی ۲۲ سایت آبی استان اصفهان در سال گذشته با وجود جاری بودن آب در زاینده رود حاکی از کاهش ۳۰ درصدی جمعیت پرندگان نسبت به مشابه آن در سال ۱۳۸۹بوده است و امسال درحالی‌که پرجمعیت‌ترین سایت آبی استان از خشکی رنج می‌برد باید منتظر اعلام کاهش چشمگیر تعداد پرندگان استان بود.

به گفته مریم امیدی، کارشناس ارشد اداره کل حفاظت محیط زیست استان اصفهان با خشک شدن زاینده‌رود در چند سال گذشته بسیاری از پرندگان سایت‌های آبی دیگر استان مانند تصفیه‌خانه‌ها، دریاچه‌های فصلی و سدهای خاکی دیگر را برای اقامت در استان انتخاب کرده‌اند و برخی نیز دیگر به استان اصفهان سفر نمی‌کنند.

وی با بیان اینکه امسال به طور حتم کاهش چشمگیری در شمار پرندگان مهاجر به اصفهان وجود خواهد داشت، گفت: پرندگان با تجربه، مسیر مهاجرت خود را به طور کلی تغییر داده‌اند، اما تعدادی دیگر در مسیر مهاجرت به واسطه تجربه کمتر همچنان از اصفهان عبور می‌کنند.

گنجینه‌ای به نام تخت جمشید؛ تخریب توسط پانترک ها

یعنی‌ یک تن‌ از بین میلیونها ایرانی‌ نیست، تا فریاد برآورد این بنا هویت ایرانی‌ هاست، نابودش نکنید؟
هیچ گاه ایران، مردمی تا این حد بی‌تفاوت را در خودش نپرورانده، آیندگان از داشتن نیاکانی چون ما در شرم خواهند بود.

تخت جمشید یا پارسه در شمال استان فارس در فاصله ۵۷ کیلومتری شیراز قرار دارد

پارسه یکی شهرهای باستانی ایران و پایتخت امپراتوری هخامنشیان بود

تخت جمشید در شهر باستانی پارسه در دوران حکومت داریوش، خشایارشا 
و اردشیر اول بنا شد و مرکزی برای برگزاری مراسم آیینی و جشن‌ها به ویژه نوروز بود

در نخستین روز سال نو گروه‌های زیادی از کشورهای گوناگون، هدایای 
خود را در این محل به شاه پیشکش می‌کردند

 این مکان از سال ۱۹۷۹ یکی از آثار ثبت شده ایران در میراث جهانی یونسکو است

خبرگزاری مهر در سال ۱۳۹۰ گزارش داد که رطوبت تخت جمشید
 را در معرض خطر جدی قرار داده است

وندالیسم به معنای تخریب عمدی اشیای و آثار فرهنگی با 
ارزش یا اموال عمومی است. این پدیده به عنوان یک ناهنجاری اجتماعی شناخته می‌شود.

در شمال شرقی پاسارگاد، بقایای کاخی واقع شده است که مختصات 
یک بنای مسکونی را دارد به همین دلیل به "کاخ نشیمن" یا " کاخ اختصاصی" شهرت 
دارد. مجموعه میراث جهانی پاسارگاد مجموعه‌ای از سازه‌های باستانی برجای‌مانده 
از دوران هخامنشی است که در شهرستان پاسارگاد در استان فارس جای گرفته‌است