اگر عیسی یک تن‌ را زنده کرد و جاوید ماند، فردوسی‌ یک ملت را زنده کرد و جاویدان ماند.

این شنیدستم که عیسی، مرده ای را زنده کرد
مرده ای را زنده کرد و نام خود پاینده کرد

نیم گیتی شد مسخر از طریق دین او
شد جهان آیینه دار چهره ی آیین او

هر دو فرسخ یک کلیسایی به پا بر نام او
گشت تاریخ همه تاریخ ها ایام او

وقف شد یک شنبه ها از بهر نام نیک او
روز و شب ناقوس ها، گوینده ی تبریک او

الغرض در مردمان از سیبری تا آمریک
دائماً تعظیم و تکریم است بر آن نام نیک

گر حکیمی مرده ای را زنده سازد این چنین
بهر او تکریم و تعظیم است در روی زمین

بهر فردوسی چه باید کرد؟ کو از کار خویش
یعنی از نیروی طبع و معجز گفتار خویش،

مرده فرزندان چندین قرن ایران زنده کرد
از لب آموی تا دریای عمان زنده کرد

میرزاده عشقی در سال ۱۳۳۳، این مثنوی را در آیین فردوسی خوانی زرتشتیان تهران، بالبداهه سرود.

دریغ است ایران که ویران شود

کهنترین سرزمین دنیا، مهد تمدن بشری، سرزمین نیمه خدایان، امروز درچنگال احمقترین و خبیث ترینهای دنیاست
خرها وکیل ملت و ارکان دولتند
بنگر که بر چه پایه رسیده است مقام خر
شد دائمی ریاست خرها بملک ما
ثبت است بر جریده‌ عالم دوام خر
هنگامه‌ای به پاست به هر کنج مملکت
از فتنه‌ خواص پلید و عوام خر.
محمدرضا کردستانی متخلص به میرزاده عشقی
مدیر روزنامه قرن بیستم که در سن ۳۱ سالگی توسط عوامل آخوند و انگلیس به ضرب گلوله کشته شد.