آذرخش

ایران



آذرخش، نام روز نهم از ماه آذر و یکی از اعیاد ایرانیان است. و اگر سرزمین پهناور، ثروتمند و زیبای ما دست رجاله ها و پلیدان و پلشت نژادها نیفتاده بود، امروز روز عید و جشن و پایکوبی بود. و ایرانیان میزدند و میرقصیدند و شراب و شمع و شیرینی ووو. و شاد بودن و جشن برپا ساختن جز ناتفکیک آئین و فرهنگ ملی و دینی ملت ایران از دوازده هزار سال پیش تا جنگ جهانی اول بود، و هر روز به یک مناسبت در ایران جشن برپا میشد.
و خرم روز نام روز هشتم از هر ماه شمسی است که بهترین روز برای جشن و شادی است. و بنابر رسم ایرانیان اگر نام ماه و روز با هم یکی باشد، مثلا روز دهم از ماه دهم، آنروز هم روز جشن و شادی بزرگ است و در آن روز باید شاد بود.
در خرم روز بویژه در ماه دی، پادشاهان جم، جشن بپا کرده، جامه سپید میپوشیدند و بر تخت سلطنت نشسته و دربانی را ممنو ساخته و بارعام میدادند. و با دهقانان(زمین داران بزرگ) و خرمن مردم و مزراعان و کشاورزان و صنعتگران و پیشه وران ووو، بر سر یک خوان نشسته و خوراک میخوردند و گفتگو میکردند. و پس از آن، خرمن مردم، هر ارزی و ادعایی که داشتند بی میانجی بگوش شاه میرساندند. و پادشاهان بمردم میگفتند که من هم یکی از شما هستم و مدار آلم به زراعت و پیشه و عمارت است و آن بدون شما امکان ندارد، چنانچه ما را از شما و شما را از ما گریز و جدائی نیست، و ما چون فامیل باشیم.
ایران سرزمین کوهستانها که بیش از دو هزار کوه بلند و عظیم دارد. سرزمین آبها که خداوند از آب بهشت در آن قرار داده است. سرزمین هزار و یک شب جشن و سرور از زمان جنگ جهانی اول، و یا جنگ پلیدان و بیست ها و استرها که ایران به پلشت ها آلوده گشت، تاکنون بجز چند مدتی در دوران خاندان ایرانساز پهلوی، این ملت روی خوش ندیده و اینک به ماتمکده تبدیل گشته است و حکایت همچنان باقی است.