نوروز پیروز
در اَشکال، خط مستقیم از هر شکلی بحقیقت نزدیک تر است
چون بی انتهاست
به آخرش مطمئنن نخواهم رسید
مطمئنا
پس چرا میروم؟ چرا ؟
چون رسالتم در رفتن است
چه در سطح، چه در ارتفاع
در سطح با دل و در ارتفاع با ذهن
بدنبال چه ؟
درختان میگویند بهار
پرندگان میگویند لانه
سنگها میگویند صبر
و خاکها میگویند مصاحب
و انسانها میگویند «خوشبختی»
امّا همه ما در یک چیز شبیهه ایم
در طلب نور
ما نه درختیم و نه خاک
پس خوشبختی را با علم به همه «ضعفهامان در تشخیص»
باید در حریم خودمان جستجو کنیم
خوشبختی ای که کلمه نیست
زیرا طلبش قبل از کشف کلمه
همراه انسان متولّد شده است.
حسین پناهی
ایران من همایون شجریان
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر