گر به پیرانه سرم بخت جوانی بسر آید
از در آشتیم آن مه بی مهر درآید
آمد از تاب و تبم جان بلب ای کاش که جانان
با دم عیسویم این دم آخر بسر آید
خوابم آشفت و چنان بود که با شاهد مهتاب
به تماشای من از روزنه کلبه درآید
دلکش آن چهره که چون لاله بر افروخته از شرم
بار دیگر بسراغ من خونین جگر آید
سرو من گل بنوازد دل پروانه و بلبل
گر تو هم یادت ازین قمری بیبال و پرآید
شمع لرزان شبانگاهم و جانم بسر دست
تا نسیم سحرم بال و پرافشان ببرآید
رود از دیده چو با یادمنش اشک ندامت
لاله از خاکم و از کالبدم ناله برآید
شهریارا گله از گیسوی یار اینهمه بگذار
کاخر آن قصه بپایان رسد این غصه سرآید.
شهریار دوست داشتنی
از در آشتیم آن مه بی مهر درآید
آمد از تاب و تبم جان بلب ای کاش که جانان
با دم عیسویم این دم آخر بسر آید
خوابم آشفت و چنان بود که با شاهد مهتاب
به تماشای من از روزنه کلبه درآید
دلکش آن چهره که چون لاله بر افروخته از شرم
بار دیگر بسراغ من خونین جگر آید
سرو من گل بنوازد دل پروانه و بلبل
گر تو هم یادت ازین قمری بیبال و پرآید
شمع لرزان شبانگاهم و جانم بسر دست
تا نسیم سحرم بال و پرافشان ببرآید
رود از دیده چو با یادمنش اشک ندامت
لاله از خاکم و از کالبدم ناله برآید
شهریارا گله از گیسوی یار اینهمه بگذار
کاخر آن قصه بپایان رسد این غصه سرآید.
شهریار دوست داشتنی
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر