نگارینی که باما مینپاید
بما دلخستگان کی رخ نماید
بیا ای بخت تا برخود بموییم
که ازما یار آرامی نماید
اگرجانم بلب آید عجب نیست
بحیله نیم جانی چند پاید
بنقد این لحظه جانی میکن ایدل
شب هجر است تا فردا چه زاید
مگر روشن شود صبح امیدم
مگر خورشید از روزن برآید
دلمرا ازغم جان وا رهاند
مر ازمن زمانی در رباید
عراقی، بر درش امید دربند
که داند، بو که ناگه واگشاید.
عراقی
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر