به بزرگی خدا سوگند، اگر هزار بار بدنیا آیم و بمیرم حتی یکبار هم نمیخواهم جز زبان پارسی بزبان دیگری سخن بگویم. وقتی سخنان بزرگانی مانند فردوسی، سعدی، حافظ، سنایی، عطار، مولوی و و و را میخوانم غریق آنچنان لذتی میشوم که نجاتم از این غرق شدگی و بیرون کشیدنم از این دنیا یک جنایت بشری است. محروم بودن از خواندن این سخنان یعنی محروم بودن از آدمیّت. مگر میشود بدون ادبیات پارسی زنده بود و یا ادعای زنده بودن کرد؟ ادبیات پارسی شیره و چکیده زندگی هزاران ساله آدمی است، مگر میشود از این شیره نچشید و آدم بود؟ آدمی با ادبیات پارسی، آدم است وگرنه با زندگی تکراری و روزمرگی مسخرهای که برایش ساخته اند، بیش از یک حیوان سرگردان، پریشان و سیری ناپذیر چیز دیگری نیست. شکرانه پارسی زبان بودن را، بدنیا آمدن در آن خاک را، ترکیبی بودن از ذرات تجزیه شده بدن آن بزرگان را، تنها معراج کنندگان درگاه ایزد یکتا دانند و بس.