نوروز پیروز
آتش و آبی بباید میوه را
واجب آید ابر و برق این شیوه را
تا نباشد برق دل و ابر دو چشم
کی نشیند آتش تهدید و خشم؟
کی بروید سبزه ذوق وصال
کی بجوشد چشمه ها ز اب زلال
کی گلستان، راز گوید با چمن
کی بنفشه عهد بندد با یاسمن
کی چناری کف گشاید در دعا
کی شکوفه سرفشاند در هوا
کی شکوفه آستین پر نثار
برفشاند گردد ایام بهار
کی ز درد لاله را رخ همچو خون
کی گل از کیسه برآرد زر برون
کی بیاید بلبل و گل بو کند
کی چو طالب، فاخته کوکو کند؟
حکیم علیقدر ایران زمین، محمد بلخی مولانا جلال دین
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر