استفاده از طبیعت برای پالایش طبیعت از آلودگیهایی که بشر غربی به کره زمین تحمیل کرده است، جلبک هایی که هوا را تمیز میکنند.
اوا دکر از دانشکده زیست شناسی دانشگاه فرایبورگ در آلمان میگوید: ما از جلبک استفاده میکنیم چون این گیاه سطح بزرگی دارد. ساختارهای آنرا میتوان مشاهده کرد و میتواند اجزای آلاینده موجود در هوا را پاک کند. جلبک دارای کپسول هایی از شاخک است که هر یک از این شاخکها گیاه جدیدی تولید می کند. ما با استفاده از این شاخک ها، در آزمایشگاه گیاههای جدید پرورش می دهیم.
زیر نظر قرار دادن اکسید نیتروژن، اکسید گوگرد و همچنین فلزهای سنگین که با هوا منتقل میشود، مانند کادمیوم، سرب یا نیکل با استفاده از فن آوری موجود بسیار دشوار است چون به اندازه کافی دقیق نیست و بسیار گران تمام میشود.
یک گروه از زیست شناسان در دانشگاه فرایبورگ آلمان در یک محیط کنترل شده، این جلبکها را پرورش میدهند.
اوا دکر، پژوهشگر دانشکده زیست شناسی دانشگاه فرایبورگ میگوید: وقتی به این مرحله میرسیم باید تعداد بیشتری از این جلبک را پرورش دهیم و این زمانی است که از یک راکتور زیستی استفاده میکنیم. حجم آن پنج لیتر است در حالیکه اینجا فقط با ۲۰۰ میلی لیتر کار میکند. این بمعنای آن است که میتوانیم جلبک بیشتری در یک راکتور زیستی تولید کنیم.
از گیاهان قبلا نیز بعنوان شاخص زیست شناسی استفاده میکردند، چون ویژگی جذب آلایندهها را دارا است. جلبک از این نظر جایگاه ویژهای دارد چون ریشه ندارد و از سطح بسیار وسیعی برخوردار است. نکته جدید، پرورش بمقدار زیاد این گیاه در شرایط کنترل شده آزمایشگاه است.
رالف رسکی، پژوهشگر دیگر دانشکده زیست شناسی دانشگاه فرایبورگ آلمان میگوید: ما نه تنها تغییرپذیری زیست شناسی را از طریق کلونینگ یا شبیه سازی به کمترین حد ممکن میرسانیم، بلکه با شرایط تولید مثلی که ایجاد کرده ایم میتوانیم تضمین کنیم که سطح آلودگی جلبک و همچنین رشد آن در شرایط مشابه نگه داشته میشود. ما نمیتوانیم فقط با مواد گردآوری شده از طبیعت به این هدف دست پیدا کنیم.
این گیاهان در کیسههای نفوذپذیر هوا گذاشته و در ایستگاههای نظارت در مکانهای مختلف اروپا قرار داده میشود، تا آلایندههای موجود در هوا را جذب کند.
این فن آوری هم اکنون در شهر سانتیاگو د کومپوستلا در اسپانیا مورد آزمایش قرار گرفته است.
کارلوس براییس کاربایرا برانیا، محقق در دانشکده زیست شناسی دانشگاه سانتیاگو دکومپوستلا میگوید: نمونهها در سه نسخه و بمدت سه هفته قرار داده میشود تا همه آلودگیهای محیطی را جمع کند. در این مکان خودروها عبور میکنند و کارخانههای صنعتی وجود دارد.
پس از این مرحله، جلبک خشکانده و تبدیل بغبار میشود. سپس مورد آزمایش واقع شده و مقدار آلایندهها مورد بررسی قرار میگیرد.
این نوع نگرش که ترکیبی از زیست شناسی مولکولی، علم مواد، محیط زیست و علم فرایندای زیستی است، میتواند در آینده در دیگر زمینههای محیطی مورد استفاده قرار گیرد.
خوزه آنخل فرناندز اسکریبانو، دانشکده زیست شناسی دانشگاه سانتیاگو دی کومپوستلا می گوید: ما در نظر داریم این ایده و این فلسفه را در زمینه رودخانه ها، مزرعهها و منطقههای صنعتی بسط دهیم این آلایندهها میتواند بر رودخانهها تاثیر گذارد و با ریختن به دریا، حتی محیط دریایی را آلوده کند. در آینده، توسعه این ابزار ممکن خواهد بود و به این ترتیب همه این آلایندهها که بر محیط تاثیر میگذارند را خواهیم شناخت.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر