کجاست آنکه سر از خانه ای برون آرد

براه من فکند پرتو چراغی را.



شب است و هیچکسم راه صبح ننماید
خدای را ز که گیرم چنین سراغی را؟
ستارگان همه فانوسهای خاموشند
بنورشان نتوان یافت راه باغی را
کجاست آنکه سر از خانه ای برون آرد
براه من فکند پرتو چراغی را؟
جهان ز خنده شیرین آفتاب تهی است
چه حاجت است بنور آشیان زاغی را
من از سپیده دمان غیر ازین ندارم چشم
که از افق شنوم ناله کلاغی را.
نادر نادر پور