آویزان بمان

اندیشیدن درباره‌ گنجشكان وطن
و درختان و رودها و اخبار آن، ممنوع!
اندیشیدن به آنان كه بخورشید وتن تجاوز كردند
ممنوع
صبحگاهان، شمشیر قلع و قمع بسویت میآید
در عناوین روزنامه‌ها
در اوزان اشعار
و در باقیمانده‌ قهوه‌ات
خواندن كتاب‌های نقد و فلسفه، ممنوع
آنها كه صبح فردا به دیدارت می‌آیند
مثل بید در قفسه‌های كتابخانه کاشته شده‌اند
تا روز قیامت از پاهایت آویزان بمان
تا قیامت از صدایت آویزان بمان
و از اندیشه‌ات آویزان باش
سر از بشکه‌ات بیرون نیاور
تا نبینی چهره‌ی این امت تجاوز شده را
عشق پشت چراغ قرمز نمیماند.
نزار قبانی، مهدی سرحدی