دشت ها را تماشا می‌کنم

....
می روم بالا تا اوج ، 
من پُر از بال و پرم
راه می بینم در ظلمت ، 
من پُر از فانوسم
من پُر از نورم و شن
و پُر از دار و درخت
پُرم از راه ، از پل ، از رود ، از موج
پُرم از سایه ی برگی در آب

چه درونم تنهاست.
....
سهراب سپهری دیوان حجم سبز