که میشناسمت از

خوابهای کودکیم.



چنان گرفته ترا بازوان پیچکیم
که گویی از تو جدا نه که با تو من یکیم
نه آشنائیم امروزی است با تو همین
که میشناسمت از خوابهای کودکیم
عروسوار خیال منی که آمده‌ای
دوباره باز بمهمانی عروسکیم
همین نه بانوی شعر منی که مدحت تو
بگوش میرسد از بانگ چنگ رودکیم
نسیم و نخ بده از خاک تا رها بشود
بیک اشاره تو روح بادبادکیم
چه برکه‌ای تو که تا آب، آبی است در آن
شناور است همه تار و پود جلبکیم
بخون خود شوم آبروی عشق آری
اگر مدد برساند سرشت بابکیم
کنار تو نفسی با فراغ دل بکشم
اگر امان بدهد سرنوشت بختکیم.
حسین منزوی