روزنامه نگار و نویسنده سرشناس عرب با اشاره بناراحتی و غم و اندوهی که با انتشار تصاویر کودک غرق شده سوری دنیا و حتی کشورهای غربی را فرا گرفته است، تأکید کرد: عکس کودک شهید سوری "ایلان" بعنوان سندی از ناتوانی و جنایت ما در حق ملت سوریه وارد تاریخ خواهد شد.
بگزارش پایگاه خبری العالم، در بخشهایی از مطلب "عبدالباری عطوان" در روزنامه اینترنتی "رأی الیوم" آمده است:
نمی دانم آیا سران کشورهای عرب بویژه آنهایی که در این جنگ دست دارند و برای برافروختن آتش جنگ روی آن روغن میریزند تا افراد بیشتری در سوریه و کشورهای اطراف آن کشته شوند، این عکسها را دیده اند؟ و واکنش آنها چه بوده است، آیا آنان نیز مانند وزیر خارجه سوئد و بسیاری از ما اشک ریختند؟
احساس درد و اندوه میکنیم، وقتی میشنویم بعضی از "اندیشمندان"!! و کارشناسان!! عرب وابسته در کشورهایی که درها را بروی آوارگان سوری بسته اند، می گویند اتحادیه عرب باید نشستی را برای بررسی درد و رنج آوارگان برگزار کند.
این درد و رنج بیشتر می شود هنگامی که دکتر "نبیل العربی" دبیرکل اتحادیه عرب می گوید: "مشکل آوارگان سوری، بحرانی فراتراز این اتحادیه است".
چرا مانند زمانی که اتحادیه عرب عضویت سوریه را تعلیق کرد و یا برای صدور قطعنامهای بین المللی جهت دخالت نظامی غربی در لیبی به شورای امنیت مراجعه نکرد ، (در ارتباط با موضوع آوارگان) چنین کاری کند ؟
این درد هنگامی تشدید می شود که یادآوری کنیم، سوریه هنگامی که در سالهای ۲۰۰۷ – ۲۰۰۸ بیش از دو میلیون آواره و پناهجوی عراقی را پذیرفت، آن هم در زمانی که هزاران عراقی به دلیل انفجار خودروهای بمبگذاری شده روزانه در این کشور تکه تکه می شدند، به اتحادیه عرب مراجعه نکرد؛ سوریها نیز برای ورود به اردن و لبنان نیازی به نشست اتحادیه عرب نداشتند.
و این درد هنگامی شدت میگیرد که میخوانیم و یا میشنویم برخی برای ما از بذل و بخش خلیفه نشینهای عربی حاشیه نشین خلیج پارس و بویژه عربستان سخنرانی میکنند، و برای توجیه این مسئله که چرا درهای خود را به روی آوارگان سوری نگشوده اند، برای آوارگان و پناهجویان سوری در اردوگاه الزعتری در اردن پتو و خرما می فرستند و بیمارستان صحرایی ایجاد می کنند.
ملت سوریه از بخشندهترین و متمدنترین و قدیمیترین ملتهای عربی است، و مردم این کشور پشتوانه بزرگی برای میزبانان خود هستند؛ زیرا سوریها مردمی مبتکر و فعال هستند و هیچگاه باری بر دوش دیگران نخواهند بود زیرا با تلاش خود دست به تولید و کار آفرینی می زنند، آنهم از هیچ. به عنوان مثال در مصر آنان شهر ششم اکتبر را به بهشت تبدیل کردند و در آنجا رستوران و هتل و مغازه ایجاد کردند و صدها فرصت شغلی برای برادران مصری خود بهوجود آوردند. آنان در ترکیه، امارات، اردن و حتی آلمان و اسپانیا و هر کشوری که به آنجا رفتهاند چنین کاری انجام داده اند.
۵ کشور عربی شکست خورده در حال ارسال آوارگان به مقصدی نامشخص و ایستگاههای قطار و سواحل دریای مدیترانه هستند. این آوارگان قربانی توطئهای غربی با ابزار عربی هستند. چه کسی لیبی را ویران کرد و نیمی از مردم آن را به تونس و الجزایر راند. چه کسی عراق را اشغال کرد و مردم آن را کوچاند به صورتیکه این مهاجرت همچنان ادامه دارد. صدها هزار آواره به کجا خواهند رفت. در آینده نیز میلیونها آواره یمنی به کجا خواهند رفت؛ حملات هوایی و زمینی مستمر علیه یمن از ۶ ماه قبل آغاز شده است و هزاران تن بر اثر آن جان دادهاند.
خداوند ایلان و برادرش و مادر آنها را رحمت کند. خداوند همه کودکان دیگر را که در بازی ملل غربی کشته شده و یا کشته می شوند رحمت کند. بدنبال واژهای قویتر از این میگردم که بگویم ما به عنوان عرب و انسان بخاطر آنچه که برای مردم ما در سرزمینهایمان روی میدهد، احساس ننگ میکنیم. لطف کنید ما را بخاطر ناتوانی و کوتاهیمان ببخشید!