آتاتورک جنایتکاری که در تاریخ بینظیر است.
آمار قتلعام کردها، ارامنه و یونانیها توسط تورگها در سال ۱۹۱۵، تعداد ۱،۵ میلیون زرتشتی، ۷۰۰ هزار کرد و ۴۰۰ هزار ارمنی ایرانی تبار است. یکی دیگر از قتلعامهایی که تورگها انجام داده اند، مربوط به قتلعام کردها تا سال ۱۹۳۷ در منطقه «در سیم» در کردستان میباشد.
برخی آمارها حاکی از قتلعام حدود ۱۰۰هزار ارمنی، کرد و علوی ( شیعه ) در حملات نیروی هوایی و زمینی انگل استان و فرانسه برای کمک به تورگیه به درسیم است اما دولت تورگیه مدعیست که ١٢ هزار تن در این جریان کشته شدهاند!
در راستای ساخت یک کشور جعلی بنام تورگیه با جداسازی منطقه آناتولی در غرب ایران، و درواقع ساخت پایگاهی برای انگل استان و فرانسه و روسیه، این جنایتکاران سیاست نابودی و استحاله اقوام ایرانی تبار را به اجرا گذاشتند که منجر به نسلکشی گروههای گوناگون ایرانی تبار ساکن در منطقه گردید.
در چنین شریطی کردها و یا ساکنان اصلی منطقه آناتولی، از سوی انگل استان و فرانسه و روسیه به عنوان «تورگ کوهستان« معرفی شدند. قبایل وحشی تورگ از بیابانها به آناتولی منتقل شده و درعوض در مه ۱۹۳۲ کردها را از محل سکونتشان در شرق تورگیه جعلی به مناطق غرب آناتولی کوچ دادند.
قیامهای کردهای منطقه برای احقاق حقوقشان در سال ۱۹۲۵ و در سالهای ۱۹۲۷ تا ۱۹۳۱سرکوب شد و قتلعام صد هزار سکنه از جمله زن و کودک کُرد و علوی در درسیم در سال ۱۹۳۷ به اوج خود رسید.
در خصوص این کشتارها «یوموش باکرکوی» نود ساله یکی از بازماندگان و شاهدان عینی این قتلعام فجیع به تشریح مشاهدات و خاطرات خود از آن روزهای وحشتناک پرداخته است. این شاهد نود ساله در گفتگو با روزنامه «طرف» گفته:
در دوران حکومت آتاتورک در آن سالها سربازان وحشی و بیرحم تورگ دستور داشتند یا مردم را وادار به کوچ و یا آنها را قتلعام کنند. در مورد زنان منطقه اقدام به تجاوز نموده و سپس آنان را با سرنیزه تفنگهایشان بطرز فجیعی بقتل رساندند. «یوموش باکرکوی» اظهار داشته، سربازان آتاتورک قبل از آغاز قتلعام تا مدتها اقدام به انتقال سلاح و مهمات و تجهیزات جنگی به منطقه به کمک قاطرها نمودند و روز قتلعام مردم روستای وی را به نقطهای دیگر منتقل کردند، اما وی به همراه چند تن دیگر توانسته از روستا فرار کرده و در جنگلهای اطراف مخفی شود. وی افزود سربازان زنان و مردان را از یکدیگر جدا کردند و ابتدا مردان را به رگبار بستند و بعد هم به زنان تجاوز کرده و سپس آنان را به سرنیزههایشان به قتل رساندند و در آخر تمامی روستا را به آتش کشیدند.
برخی آمارها حاکی از قتلعام حدود ۱۰۰هزار نفر کرد و علوی در حملات نیروی هوایی و زمینی انگل استان و فرانسه به درسیم است.
در خصوص قتلعامهای درسیم صبیحه گویکچن یکی از دهها کودک ارمنی و کرد که پس از مرگ آتاتورگ در خانه اش پیدا کردند، میگوید که او خود بوضوح شاهد این کشتارها بوده، چراکه اتاتورگ او را با خود همه جا بهمراه داشته است. نکته قابل اشاره در این خصوص گفتههای فرزند یکی از دوستان نزدیک صبیحه است که نخواسته نامش فاش گردد. وی در تماس با هفته نامه آگوس گفته صبیحه سالها پس از این عملیات هنگامی که متوجه شد اخبار این عملیات از مردم تورگیه پنهان مانده و در بین افراد کشته شده علاوه بر کردها، ارمنیان و علویان زیادی نیز وجود داشتند به مخالفت برخاسته و اعتراضهایی به فرماندهان ارتش و شخص آتاتورک نموده. این شخص می گوید هرگز صبیحه کوچکترین اشارهای به دوران کودکی و ارمنی بودن خود نکرده اکنون که در مورد وی از هفته نامه شما شنیدهام نمی توانم تصور کنم در آن زمان آیا صبیحه بعلت ارمنی بودن معترض بوده یا بیداری وجدان انسانی.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر