بشریت در مقابل اپیدمی جدید طاعون مصون نیست.دانشمندان به رمزگشایی ژن باسیل طاعون دست زدند که در قرن ششم عصر حاضر نیمی از ساکنان زمین را به کام مرگ کشاند و در قرون وسطی نیمی از ساکنان اروپا بر اثر ابتلا به آن جان سپردند. و در قرون ۱۷، ۱۸، ۱۹ باعث مرگ میلیونها نفر در انگلیس و اروپا شد. محققان به این نتیجه رسیدند که این بیماری وحشتناک در هر زمانی ممکن است دوباره برگردد.
طاعون در تاریخ بشریت چند بار بر سر انسان نازل شده است و هر بار خیلیها را طعمه مرگ کرده است. وحشتناکترین اپیدمی در سال ۵۴۱ میلادی در زمان حکومت قیصر روم « ژوستین» در منطقه دریای مدیترانه شیوع پیدا کرد و باعث مرگ میلیونها نفر از رومیها شد و اواسط قرن ۱۴ اروپا را به دام انداخت. دو حمله کوتاه باعث مرگ ۳۵ میلیون نفر گشت. اواخر قرن نوزدهم سومین حمله طاعون در اروپا و چین شروع شد و خیلی سریع گسترش یافت و قوی تر از هر جای دیگر هنگ کنگ و بمبی که تحت استعمار انگلیس بودند را مورد ضربه قرار داد. در فاصله چنین حملات بزرگ اپیدمی، حملات کوچکتری از نظر مقیاس نیز رخ دادند. در چنین مواردی این بیماری در همان محل ظاهر شدن خود باقی ماند. اواسط قرن ۱۷، یک پنجم ساکنان لندن جان خود را بر اثر ابتلا به طاعون از دست دادند.
برای مدت طولانی، دانشمندان نمی توانستند به منشأ این ویروس مرگبار پی ببرند. فناوری معاصر به رمزگشایی « دی. ان. آی» آن کمک کرد. متخصصان به مطالعه اسکلت قبری در « باواری» آلمان متعلق به قرن ششم پرداختند و از قبر مشابهی در لندن به تاریخ اواسط قرن ۱۴ نیز نمونه برداری کردند.
از آن زمان و تا کنون در گوشه و کنار جهان، دستهای از جوندگان وجود دارند که ناقلان طاعون هستند. این به آن معناست که در هر لحظه تماس انسان با اینگونه جانوران، او مبتلا خواهد شد و بیماری طاعون در سراسر جهان شیوع پیدا خواهد کرد. نمی توان یک بار برای همیشه و بطور مطلق این باکتری مرگبار را از بین برد.
پروفسور الکساندر پلاتونوف در این باره چنین گفت: عملا در زمان حاضر، فقط در نابودی آبله یکی از بیماریهای به ویژه خطرناک بشریت توفیق حاصل شده است. زیرا آبله از انسان به انسان منتقل می شود. وقتی ما تقریبا همه را واکسن می زنیم ، زنجیره اپیدمی لوژی را پاره می کنیم و به این ترتیب منشأء انتقال آن را از بین می بریم و این بیماری ناپدید می شود. در زمان حاضر، « گونههای آبله» فقط در « بانک»های خاصی نگهداری می شوند که فقط دو محل نگهداری از این نوع در جهان وجود دارد. اما ویروسهای خطرناک دیگر مانند آنسفالیت ژاپنی و یا همان طاعون بدون ارتباط با انسان براحتی در طبیعت به موجودیت خود ادامه می دهند. پرندگان، موشها و خفاشها و تعداد زیادی از موجودات زنده ناقلان آنها هستند. از آنجا که نمی توانیم تمام موشها و سنجابهای زمینی را از این بیماری درمان کنیم، آنها همیشه در کنار ما در طبیعت زندگی خواهند کرد.
اکنون واکسن ضد طاعون وجود دارد. آنتی بیوتیکها بر باسیل طاعون تأثیر می گذارند. فقط باید بموقع علایم آن تشخیص داده شود. متأسفانه این کار معمولا پس از مرگ جند بیمار رخ می دهد. طی سه سال اخیر موارد مرگ بر اثر طاعون در مغولستان و قرقیزستان به ثبت رسیده است. این امر موجب نگرانی همسایگان نزدیک آنها از جمله روسیه شد. در روسیه پایگاه قوی علمی و عملی وجود دارد که قادر است مانع از گسترش بیماری تا حد اپیدمی شود.
نلی ساسدوف پزشک و متخصص بیوفیزیک در اینباره گفت: در روسیه، سرویس بینظیر و انستیتویهای ضد طاعون وجود دارد. آنها بخوبی مسلح به متدهای معاصر و تکنیک آلات متحرک هستند و می توانند با دریافت علایم در رابطه با این بیماری به محل بروند. مشقها و تمرین هایی از این نوع هرازگاهی انجام می شود. علاوه بر آن، در روسیه، صنعت طب – بیولوژیک با سرعت خوبی توسعه می یابد. به این دلیل، اصولا در صورت بروز چنین مسألهای روسیه می تواند در مدت کوتاهی از عهده نابودی آن برآید. ( ولی اروپاییها در راه مبارزه با طاعون جدیدی که چندین نفر را آلوده کرده بیچاره ماندهاند.)
دانشمندان متذکر می شوند که در این اواخر باسیل طاعون به اندازه قرون گذشته خطرناک نیست. این امر باعث خوشبینی می شود. در عین حال، احتمال آن وجود دارد که آنچه باعث « بیدار شدن» نوع معروف طاعون می شود در روند تکاملی از بین برود. اما در این مورد ویروس جدید طاعون جای آن را خواهد گرفت که پزشکان باید تازه مبارزه با آن را یاد بگیرند.
منبع: صدای روسیه
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر