اعتراضات خاموش در میدان تقسیم استانبول به آرامی به زبان اشاره معترضان و هواداران دولت تبدیل می شود.
از دو روز قبل در این میدان اعتراض خاموش معترضان آغاز شد که مدتی بعد هوادران نخست وزیر نیز با آغاز اعتراضات خاموش خود به حرکت مخالفان واکنش نشان دادند.
اکنون این اعتراضات به پوشیدن تی شرت هایی همراه می شود که بر روی آنها نوشته شده است اعتراض خاموش در مقابل اعتراض خاموش.
درحالیکه شبکه تروریستی ترکیه جعلی اینگونه اعتراض را خلاف قانون نمی دانند، پلیس از مداخله پرهیز می کند.
تورگها که همه چیزشان تقلبی، کپی شده و ربوده شده از دیگر مردمان است، و از خود چیزی ندارند، میخواستند به تقلید از مبارزات خونین ایرانیهایی که ۴ سال پیش با دشمن بیرحم اشغالگر ایران که همه چیز را از آنان گرفته، خودی نشان دهند، و بهمین مناسبت هم روزها با چهار تا ماشین آب پاچ مبارزه میکردند و شبها با نواختن موزیک در پارک و دوره هم به خوشگذرانی میپرداختند و پانترکها هم مرتباً در فضای سایبری ایرانیها پز حرکت انقلابی! آنان را میدانند و میگفتند، ایرانیها باید از تورگها یاد بگیرند! ولی در آخر هم این حرکت تقلبی و بدون اصالت تورگها مانند دیگر حرکات مصادره شده آنان و هم بی غیرتی و ناپایداری تورگی را دیدیم که چگونه از کار درآمد و بعد از یکی دو هفته مبارزه با ماشین آب پاچ، با یک تشر عردوغان مثل بچه کتک خورده لالمونی گرفت.
با توجه به این واقعیّات این سئوال پیش میاید که اگر تورگها جای ایرانیها بودند و قرار بود که بجای ماشین آب پاچ با مسلسل و گلوله، با کهریزک و دژخیم خارجی، سینه به سینه میشدند، لابد هیچگاه از خانه هم بیرون نمیامدند و پشت دامن انا خویش میماندند!
مردم دلاور و قهرمان ایران که با وجود دشمن اشغالگر و جوّ کشتار و ترور و وحشت، ۴ سال پیش بمدت یک سال در خیابانهای تهران با اشغال گران بیرحم و دشمنان خونین فلسطینی تبار و پانتورگ که تحت حمایت همه جانبه انگلیس و غرب هم بودند، در خیابانهای تهران مردانه و در جلو آتش اسلحههای گرم آنان میجنگیدند، هزاران کشته، زخمی و بیش از ده هزار زندانی در سیاه چالها دادند و آنچنان وحشتی در دل اشغالگران سادیسمی بوجود آوردند که هنوز که هنوز است از ترس و وحشت تکرار آن، از اجتماع دو تن آنها جلوگیری میکند، و در آخر و با اینکه سرکوب وحشیانه دشمن اشغالگر هنوز ادامه دارد، و حتّی اجازه برگزاری جشن پیروزی قهرمانان این مرز و بوم را نمیدهد، ولی با این وجود این مردان پارسی هستند که هنوز اینجا و آنجا و بهرمناسبت و فرصتی هرچند ناچیز، به اشغالگران چنگ و دندان نشان میدهند و تن آنان را میلرزانند، و مطمئناً در یکی از این فرصتهای بدست آمده خشم ملت آنچنان دماری از این اشغالگران غربی و نوکران بیمقدار گوسپند صفتشان در خواهد آورد که تاریخ ثبت نکرده باشد.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر