آنکس که مست گردد

سرمست شد نگارم بنگر به نرگسانش
مستانه شد حديثش پيچيده شد زبانش
گه می‌‌فتد از اين سو گه می‌‌فتد از آن سو
آن کس که مست گردد خود اين بود نشانش
چشمش بلای مستان ما را از او مترسان
من مستم و نترسم از چوب شحنگانش
ای عشق سینه چاکان سرمست شد شهنشه
برجه بگير زلفش درکش در اين ميانش
انديشه‌ای که آيد در دل ز يار گويد
جان بر سرش فشانم پرزر کنم دهانش
آن روی گلستانش وان بلبل بيانش
وان شيوه هاش يا رب تا با کيست آنش
اين صورتش بهانه ست او نور آسمانست
بگذر ز نقش و صورت جانش خوشست جانش
دی را بهار بخشد شب را نهار بخشد
پس اين جهان مرده زنده ست از آن جهانش.
مولانا