در مورد جمعآوری قرآن و شکل قرآن به صورت امروزی، بین اهل سنت و شیعیان اختلاف وجود دارد، جهان اسلام به این باور است که قرآن را عثمان جمعآوری و درست کرد و آخوندهای شیعه میگویند که قرآن در زمان خلافت علی به شکل امروزی ساخته شد.
تاریخ نویسان اسلام میگویند: در زمان عثمان مصحف های مختلفی از قرآن، وجود داشت و عثمان یک مصحف را برداشت و بقیه را سوزاند.
درباره مسئله سوزاندن سایر مصحفها توسط عثمان در کتب متعدد تاریخی و روایی این مسئله بیان شده است، از جمله ابن خلدون در کتاب تاریخ خود[۱] و ابن اثیر درکتاب الکامل[۲] این مسئله را نقل نموده اند و ماجرا به این شکل است:
چون از زمان خود پیامبر بعض اصحاب آیات و سورههای قرآن را برای خود نوشته بودند و مصحف شخصی داشتند و در این مصحفها کلمههای توضیحی که از رسول خدا شنیده بودند (یا توضیحاتی از جانب خود نوشته بودند تا در آینده نسبت به مفهوم آیه دچار تردید و ابهام نشوند) ، وجود داشت ، با گذر زمان ممکن بود آیندگان این کلمات توضیحی را از قرآن بدانند. برای جلوگیری از این اتفاق در آینده ، در زمان عثمان همه مصحفها جمع آوری و معدوم شد و همان مصحف جمع آوری شده تکثیر شد و به سراسر جهان اسلام فرستاده شد تا قرآن سالم از تحریف در همه جهان اسلام به یکسان منتشر گردد.
و اساساً بعضی از مسلمانها عثمان را به سبب این کارش «حراق المصاحف؛ آتش زننده مصحف ها» نامیده بودند؛ چنان که در روایتی که کتب اهل سنت آمده، راوی می گوید: از حضرت علی شنیدم که می گفت:
«یا معشر الناس: اتقوا اللّه و إیاکم و الغلوّ فی عثمان، و قولکم: حرّاق مصاحف، فو اللّه ما حرقها إلا عن ملأ منا أصحاب رسول اللّه صلّى اللّه علیه و سلّم[۳]؛ از مبالغه درباره عملکرد عثمان و گفتارتان "سوزاننده مصاحف" دست بردارید. به خدا قسم عثمان هر کارى را که درباره مصاحف انجام داد، در حضور ما یاران رسول اللّه بود».
پس چنانکه پیداست مصاحفی که عثمان آتش زد، مصحفهای جعلی و شخصی برخی از اصحاب بودند. همچنین او، این کار را در حضور اصحاب انجام داده است و مشخص است که اگر مصحفی که عثمان حفظ کرد، با قرآن رسول الله تطبیق نداشت محال بود که هیچیک از یاران اعتراضی ننماید.
____________________________
پاورقی:
[۱] ابن خلدون، تاریخ ابن خلدون، ج ۲،ص ۵۸۳، بیروت، دار الفکر، ۱۴۰۸ق.
[۲] ابن اثیر، الکامل فی التاریخ، ج ۳، ص ۱۱۲، بیروت، دار الصادر، ۱۳۸۵ق.
[۳] زرقانی، مناهل العرفان فی علوم القرآن، ج ۱، ص ۲۵۵، بیروت، دار احیاء التراث العربى، بیتا.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر