جمله بیقراریت از طلب قرار توست

وآن نفسی که بیخودی باده‌ یار آیدت


آن نفسی که باخودی، یار چه خار آیدت
وآن نفسی که بیخودی، یار چکار آیدت
آن نفسی که باخودی، خود تو شکار پشه‌ای
وآن نفسی که بیخودی، پیل شکار آیدت
آن نفسی که باخودی، بسته‌ ابر غصه‌ای
وآن نفسی که بیخودی، مه بکنار آیدت
آن نفسی که باخودی، یار کناره میکند
وآن نفسی که بیخودی باده‌ یار آیدت
آن نفسی که باخودی، همچو خزان فسرده‌ای
وآن نفسی که بیخودی دی چو بهار آیدت
جمله ‌بیقراریت از طلب قرار توست
طالب بیقرار شو، تا که قرار آیدت
جمله‌ ناگوارشت از طلب گوارش است
ترک گوارش ار کنی، زهر گوار آیدت
جمله‌ بیمرادیت از طلب مراد توست
ور نه همه مرادها همچو نثار آیدت
عاشق جور یار شو، عاشق مهر یار نی
تا که نگار نازگر عاشق زار آیدت.
جلال‌الدین محمّد بلخی‌، مولانا