بادی نمی‌وزد

ژرف زيستن در کوهستان
مرا مشتاق آوای تنهای کاج‌های آوازه‌‌خوان بارآورده‌است.
روزهايي که بادی نمی‌وزد
او چقدر تنهاست!

بادی نمی‌وزد- اوتاگاکی رنگتسو



شکوفه‌ها می‌ريزند
زنجيرهای قلبم نيز
شل شده‌اند.
و تابستان رسيده‌است
نهری خنک و زلال نجوا می‌کند.

تابستان -اوتاگاکی رنگتسو

اوتاگاکی رنگتسو یکی‌ از بزرگترین شاعران قرن ۱۹ در ژاپن است. وی همچنین، نقاش، خطاط و مجسمه ساز ماهری بود. در سال ۱۷۹۱ از پدری سامورايی و مادری فاحشه متولد شد. از کودکی به آموختن خط و مجسمه سازی پرداخت. هفت ساله بود که او را برای خدمت به ارباب قلعه‌ی کاميوکا فرستادند. شانزده‌ساله بود که مجبور شد با سامورايی جوانی که سخت آزارش می‌داد ازدواج کند. از اين ازدواج صاحب سه فرزند شد که همه در کودکی مردند. پس از مرگ شوهرش مجددا در سی و سه سالگی ازدواج کرد و همسر دوم‌اش هم عطايش را به لقايش بخشيد و مرد. پس از آن، او نزد پدرخوانده‌اش برگشت و زندگی‌اش تاحدی روی آرامش به خود ديد. فاميلی‌اش را از نوبو به رنگتسو تغيیر داد که نيلوفر ماه معنی می‌دهد. پدرخوانده‌اش هشت سال بعد فوت کرد و او را مجبور به ترک خانه‌اش کردند. اوتاگاکی برای اين‌که از ازدحام و وحشت اطراف بگريزد به چهره‌ی زايری به راه افتاد. او به رغم زندگی محنت‌بارش، شاعری پربار بود. مرگ او در سال ۱۸۷۵ اتفاق افتاد. اوتاگاکی پس از مرگش نزديک پنجاه‌هزار اثر شعر، مجسمه و خط از خود به‌جای گذاشت.

Ōtagaki Rengetsu